Op een luie zaterdag ochtend weerkaatste de spiegle de zon op de keukentafel, zodat ik de krant op het uiterste schaduwhoekje moest leggen om op de bladzijde van de zoekertjes te kunnen lezen:mn zkt vr om vr t strvn. Ik weet niet waarom ik glimlachte, of waarom ik zonder nadenken het bijbehorende telefoonnummer intikte. Niemand nam op. Op het antwoordapparaat hoorde ik een zucht. Niets meer. Ik sprak mijn naam in. Alleen mijn naam. het klonk we alsof ik mijn adem inhield.
(tekst achterijde)

Peter Roger Arthur Marcel Verhelst (1962) is een veelvuldig gelauwerd Vlaams dichter, romancier en theatermaker.
Zijn grote doorbraak kwam in 2000 met zijn roman Tongkat, waarmee hij zowel de Gouden Uil, de Jonge Gouden Uil en de Driejaarlijkse Prijs van de Vlaamse Gemeenschap in België, als de F. Bordewijkprijs in Nederland won.
Peter Verhelsts vroege poëzie en proza wordt over het algemeen gerekend tot het postmodernisme, meer bepaald de esthetische variant hiervan. De afwezigheid van een duidelijke verhaallijn, het overdadig gebruik van symbolen die uiteindelijk niks meer betekenen en een grote nadruk op het artificiële van de wereld waarin de romans zich afspelen dragen hieraan bij. In alle romans van Verhelst is er tevens een grote mate aan intertekstualiteit, wat betekent dat zijn boeken verwijzingen bevatten naar andere literatuur, kunst in het algemeen en de 'echte' (of extraliteraire) werkelijkheid. Opvallend is dat voornamelijk beeldende kunst een grote rol speelt in zijn werk. Zijn werk bevat vaak reflecties op het beeldende werk van o.a. Luc Tuymans, Thierry De Cordier, Dirk Braeckman, Lili Dujourie, Johan Tahon, maar ook op choreografieën van Anne Teresa De Keersmaeker en Wim Vandekeybus
Dat beeldende is de kern van het oeuvre van Verhelst: beelden worden geordend tot een verhaal.
Critici hebben een uitspraak en tevens de kop van een artikel uit de Groene Amsterdammer vaak als een proeve van zijn estheticisme beschouwd: 'Op engagement zul je mij niet betrappen'[5]. Ook Verhelsts bijzondere, poëtische taalgebruik heeft lange tijd bijgedragen tot de klassering van de auteur als estheticist. Zijn taalgebruik werd ook vaak 'lichamelijk' genoemd.

De roman Tongkat (1999), opgebouwd uit telkens andere versies van hetzelfde verhaal, verwees naar het problematische van waarheid, wat na de zaak Dutroux in België grote sporen naliet. De roman behandelde ook terrorisme en revolutie.

De roman Zwerm was, na de Golfoorlog, een soort encyclopedie van het geweld, niet toevallig bestaand uit 666 pagina's.

Zowel in proza (Allerlaatste Caracara ter wereld, Geschiedenis van een berg) als in poëzie (Zon, 2050) krijgen maatschappij en maatschappijkritiek een prominente rol.

Kaatje Vermeire (1981) is een Belgische illustrator van kinderboeken.
Vermeire debuteerde in 2007 met De vrouw en het jongetje. Die prenten maakt ze voor haar eindwerk aan de Academie, Geert De Kockere bedenkt er de tekst bij. Het boek wordt meteen beloond met een Boekenpluim. Sindsdien illustreert Kaatje Vermeire verhalen van onder meer Tine Mortier, Brigitte Minne en Bas Rompa. Zijn haar illustraties in De vrouw en het jongetje donker en mysterieus, dan worden ze in haar volgende boeken lichter, gedetailleerder en speelser.

Kaatje Vermeire experimenteert graag met materialen die ze op rommelmarkten en in oude boekwinkels vindt: stoffen, oud papier, behang, verweerde natuurmaterialen, motieven, oude tijdschriften, stempels… Met die materialen maakt ze collages, die ze combineert met verschillende grafische en schildertechnieken. Het resultaat zijn gelaagde prenten, die reliëf en spanning suggereren. Met haar prenten maakt ze als het ware decors die de emoties in het verhaal versterken. Het zijn eigenzinnige prenten die betekenisvolle details toevoegen aan de tekst.

In 2010 wint Kaatje Vermeire de Picturale, de tweejaarlijkse tentoonstelling rond illustratiekunst die de stad Ronse organiseert. “Haar fotografische, intimistische, universele beelden beslechtten de wedstrijd. Het verdient lof als je erin slaagt een zo mistroostig thema als dementie op te lichten. Elke oerprent slaat je met fenomenale kracht in het gezicht,” aldus de jury over Mare en de dingen.
(bron: Wikipedia)