P.C. Hooft (1581-1647).

Iets uit de inhoud van deze studie,
'INLEIDING
Het dichterschap van Hooft
Er zit in het schrijverschap van Hooft iets paradoxaals. Hij stelde het wel degelijk in dienst van een boodschap, en toch schreef hij in hoge mate, om zo te zeggen, "voor het mooi".
Het duidelijkst ziet men dit in zijn "Nederlandsche Histooriën". Ze zijn een doorlopene verkondiging van de wijsheid die de geschiedenis ons leert en een belijdenis van nationaal bewustzijn, en tegelijk zijn ze geschreven teneinde te demonstreren hoever men kan gaan bij de toepassing van zekere stijlprocédés op Nederlandse proza. Bij verscheidene drama's merkt men iets soortgelijks op. (...).
Nu kan het schijnen of Hoofts lyriek helemaal geen boodschap heeften enkel decoratieve poëzie is. Immes het is voor een zeer groot gedeelte minne- en liefdeslyriek (de begrippen min en liefde wenste Hooft niet gescheiden maar wel onderscheiden te zien en van menig kunstwerkje is de essentie niet meer dan een vernuftige petrarcistische en lang niet altijd oorspronkelijke pointe. Had een schrijver van die rang in zijn lyriek niets anders te zeggen?
Zeker had Hooft dat. De boodschap van zijn lyrische gedichten is vóor alles, dat de Hollandse taal zich leent voor het zuiver, persoonlijk, sierlijk uitdrukken van gevoelens, gewaarwordingen, gedachten zoals doe ook in het Latijn, Italiaans en Frans kunnen worden geuit. (...)'.