- Op 17 december 2010 stak de groenteverkoper Mohammed Bouazizi zichzelf in brand in het Tunesische stadje Sidi Bouzid als wanhopige reactie op de aanhoudende vernederingen door de autoriteiten. De grote protesten die volgden leidden tot het vertrek van de Tunesische president Zine El Abidine Ben Ali op 14 januari 2011, na een presidentschap van 23 jaar. In een mum van tijd verspreidden de protesten zich over de hele regio. Op 11 februari 2011 vertrok ook de Egyptische president Hosni Mubarak, na bijna dertig jaar aan de macht te zijn geweest. De beelden van de grootschalige protesten op het Tahrirplein in Caïro gingen de hele wereld over en werden iconisch. Ook in Bahrein, Jemen, Syrië en Libië ontstonden grootschalige protestbewegingen. Bahreiners protesteerden op het Parelplein in Manamah. In de straten van Jemen eiste men het aftreden van Ali Abdullah Saleh, die uiteindelijk in februari 2012 opstapte. In Syrië demonstreerden grote groepen mensen tegen Bashar al-Assad. De opstand in Libië resulteerde in de dood van de Libische president Muammar Gaddafi. Ook in landen als Marokko en Irak waren aanzienlijke protesten. Na de val van een aantal dictators overheerste even optimisme, zowel in de regio zelf als bij velen in het Westen. Eind 2012 bracht ZemZem nog een nummer uit met als thema ‘Syrië na Assad’. Tja. Dat optimisme is dus omgeslagen. Dat heeft vooral te maken met de gruwelijke beelden die Nederland bereiken vanuit Syrië en met de verhalen van de grote aantallen vluchtelingen uit dat land. Ook berichten uit Egypte over de ongeëvenaarde inperking van rechten en vrijheden zijn weinig hoopgevend en lijken al snel het idee te rechtvaardigen dat er in de regio nou eenmaal geen vrede is zonder een dictatuur. De Libische situatie, waar twee overheden elkaar bevechten, geeft evenmin aanleiding tot optimisme. En in Jemen is een van de grootste humanitaire rampen van de moderne geschiedenis gaande – een ramp die nauwelijks aandacht krijgt in de westerse media.