1. Smits, Anton J.A.
KIND, HUISARTS en GEZIN = Een exploratief onderzoek naar de samenhang tussen kenmerken van ouders en presentatie van gezondheidsstoornissen van hun kind(eren) aan de huisarts
Universiteit Nijmegen, Proefschrift incl stellingen
1978, eerste druk, 108 blz. plus bijlagen 95 blz., gelijmde brochure, als ongelezen.

2. Raupp, J.L.M.
Over werkwijzen van huisartsen, een kwantitatief onderzoek naar verschillen in de werkwijze van solowerkende huisartsen in Limburg
Van Stiphout, Helmond
1971, 1e druk, proefschrifteditie met stellingenblad, 128 blz., gelijmde brochure, omslag iets verschoten, keurig exemplaar.


Recensie uit het Limburgsch Dagblad, 18-12-1971:

Conclusie van proefschrift: Weinig verschillen in werkwijze van Limburgse artsen

NIJMEGEN, 18 dec. — Huisartsen in Limburg weten weinig van elkaars werkwijze, desondanks zijn er geen grote verschillen te bepalen. De voornaamste verschillen hangen samen met de werklast (de omvang van het medische handelen), de vraag of de arts in de stad werkt of op het platteland en de mate van zijn neiging om moderne methoden toe te passen. In mindere mate kunnen individuele verschillen verklaard worden uit de afstand tussen het praktijkhuis en het dichtstbij gelegen ziekenhuis, en nog een aantal andere factoren. Dit zijn de voornaamste conclusies uit het proefschrift waarop drs. J. L. M. Raupp (33) gisteren in Nijmegen promoveerde. Het proefschrift draagt als titel: „Over werkwijzen van artsen - Een kwantitatief onderzoek naar verschillen in de werkwijze van solo-werkende huisartsen in Limburg."

Het is gebaseerd op een enquête, in de zomermaanden van 1968 gehouden, onder vrijwel alle aan het criterium „solo-werkend" voldoende artsen in de gehele provincie Limburg. Deze provincie werd gekozen omdat hier vrijwel geen invloed merkbaar is van een academisch ziekenhuis, en omdat er één centrale administratie van alle ziekenfondspatiënten is, het AZL. Dr. Raupp ziet in zijn werk vooral een voorziening in de behoefte aan informatie die bij artsen bestaat over de werkwijze van collega's, ook nu met name de status en de inhoud van het huisartsenberoep aan snelle evolutie onderhevig is en de behoefte aan een speciale opleiding steeds meer gevoeld wordt. Dr. Raupp werkt zelf aan het Nijmeegs Universitair Huisartsen Instituut. Wetenschappelijk gezien zijn de tabellen waarin diverse samenhangen worden aangetoond de belangrijkste delen van het proefschrift, de resultaten zijn echter voor leken nauwelijks spectaculair.

Wij halen hier enkele van de feiten aan die de enquête zelf opleverde. Zo bleek meer dan de helft van de ondervraagde 192 huisartsen het eens te zijn met de uitspraak dat veel patiënten misbruik maken van de continue beschikbaarheid van de arts; ook dat de aandacht die allerwege wordt gegeven aan de gespecialiseerde geneeskunde nadelig is voor het prestige van de huisarts. Verder is meer dan de helft van mening dat de arts maar weinig dankbaarheid ondervindt van de patiënten. Tachtig procent van de ondervraagde artsen meent, dat een ongemotiveerd beroep op de huisarts in de hand wordt gewerkt door het bestaande ziekenfondsstelsel, en tweederde van hen is van mening dat zij door overbelasting niet in staat zijn, voldoende tijd aan de patiënten te geven. Overigens blijken Limburgse artsen in het algemeen een grotere praktijk te hebben dan de gemiddelde Nederlandse arts - 3520 tegen 2830. In dit licht laat zich de aarzeling van de heer Raupp, de resultaten van zijn onderzoek voor heel Nederland toepasselijk te achten, goed verklaren.

Het proefschrift geeft acht voorbeelden van verschillen in werkwijze, als gevolg van verschillen in omstandigheden. Zo komt de jonge huisarts met een kleine praktijk, ver van een ziekenhuis als de meest uitgesproken „solist" naar voren. Hij verwijst het minst naar specialisten en andere ziekenhuisafdelingen, terwijl zijn echtgenote het meest helpt in de praktijk. Een andere collega die in dezelfde omstandigheden verkeert maar dichtbij een ziekenhuis zit, maakt daarentegen het meest gebruik van andere afdelingen van het ziekenhuis, verwijst vaak naar een specialist en heeft weinig hulp van personeel. In het algemeen kan gesteld worden, dat een huisarts, die veel verwijst naar één bepaald basisspecialisme, dit ook doet naar andere basisspecialismen.