Ten geleide
Iedere arts maakt voor zichzelf wel een bepaald systeem om zich te kunnen oriënteren ten aanzien van de vernieuwingen binnen zijn beroep en gaat door met leren. Contact met vakbroeders, nascholing en studie zijn daartoe onontbeerlijk. De standaardgeneeskunde heeft veel mogelijkheden om deze gegevens schriftelijk geordend thuis te bezorgen. Aanvullende geneesmethoden hebben het nadeel dat de groep artsen die zich met zo'n methode bezig houdt te klein is om efficiënte voorlichting aan de groepsleden te verzorgen. Daarbij spelen individueel verschillende inzichten een rol waardoor samenwerken wordt bemoeilijkt. Elk lid van een groep heeft wel waardevolle gegevens verzameld, die voor de hele groep educatieve waarde hebben. Jammer van deze latente kennis. Studenten (jonge artsen) van het Medisch Centrum voor Homoeopathie en Acupunctuur te Nijmegen hebben gevraagd om naast de lessen die zij van mij krijgen ook kennis te mogen nemen van de gegevens die ik voor mijzelf heb verzameld ten behoeve van de eigen praktijk (huisarts). Enthousiast hebben ze daarna deze aantekeningen in boekvorm verzameld. Alles gebeurde belangeloos en we hopen met behulp van VSM de kosten van het drukken te kunnen betalen.
Het boek is geen afgerond repertorium, maar een verzameling van goede ervaringen met bepaalde homoeopathische geneesmiddelen. Ik hoop dat dit boek voor collegae aanleiding zal zijn dit werk aan te vullen met eigen ervaringen, waarvoor dan een centrale meldpost zou moeten worden ingesteld. Wonderartsen bestaan niet, wel mensen die uit wanhoop om wonderen vragen en artsen vinden die suggereren aan hun vraag te kunnen voldoen. Als een ongeneeslijk zieke ineens wel is te genezen is dat geen wonder door een arts verricht, of door een methode mogelijk gemaakt, maar is het een gevolg van verbeterd inzicht vanuit het totaal aan geneeskundig denken. Iedere arts heeft (vaak latent) de mogelijkheid om de ontwikkeling van de geneeskunde te stimuleren. Onderling overleg is een weg waarlangs een bijdrage aan deze ontwikkeling manifest kan worden. Te grote waardering toekennen aan één persoon kan een rem betekenen voor het manifest worden van bijdragen van de grote massa vanuit een versnipperd, maar wel massaal aanwezig potentieel. Autoritair-wetenschappelijk aangelegde maatstaven op het toelaten van genoemde bijdragen werken het individueel beproeven van eigen inzichten in de hand, waardoor deze inzichten een eigen geisoleerd bestaan gaan leiden. Goede inzichten verliezen
iet
lo• daardoor algemene bekendheid en slechte inzichten kunnen gemakkelijk storende
4 elementen worden en zich gedragen als een maligne tumor, omdat deze processen buiten de gewenste controle vallen. Daarom vraag ik van onze groep homoeopathisch werkende artsen samenwerking in alle openbaarheid.
A. Vrijlandt, arts
Ede
november 1979