Tekstfragment (Blz. 150)
Na een oogenblik, toen Dina door bleef klagen, drong
Annie op haar in met sussende woordjes:
„Toe Moe, schei nou uit; wat geeft ’t?” en Daalhoven
vroeg schijn-verwonderd: „wat is er nou ineens, moeder?”
„Ineens.... ineens.... hikte Dina; ~'t is der ommers..
haar woorden vergingen ineen gierenden huil.
Annie wendde ’t gezicht naar haar vader; haar blinkende
oogen, vochtig van tranen, dwongen hem op te rijzen uit zijn
stoel en zijn vrouw te naderen.
„Ik weet ’t wel,” goedigde hij en zijn hand streek lichtjes
over haar neergebukte hoofd, „je heb 't zwaar, maar wat is
der ante doen?”
Dina hief ’t hoofd op, haar gezicht was rood doorvlamd
en aan de holle slapen blauwde 't aderennet als donkere
koorden.
Annie sloot de oogen in onwillekeurigen afkeer; Daalhoven
zocht in stumperige hulpeloosheid naar opbeurende woorden.
~'t Zal wel weer beter worden, ’t zal wel weer beter worden,
waarachtig....” troostte hij vaag, maar Dina, plotseling
opgesprongen van haar stoel, bracht haar gezicht vlak bij
het zijne, haar lichaam zich rekkend op de teenen; aan haar
gestrekte armen balden zich de trillende handen tot vuisten.
„Hou je bek, treiter!” driftte ze heesch; „vent van niks,
die geen eens z'n vrouw fatsoenlijk ken onderhouwen!” En
nabootsend zijn sussenden toon: „beter worden, beter worden!
jawel! met sint Juttemus! as ik in me kist leg, dan wordt 't
beter!”
Ze hield hem de gebalde vuist vóór ’t gezicht; Daalhoven
week achteruit, vergeefs zoekend naar woorden; Annie, in
starre ontstelling, stond bij de tafel.
„Moe....” smeekte ze.
Maar dadelijk stootte ze een gil uit van schrik: Dina had
haar vuist in Daalhovens gezicht gestompt; uit zijn neus
sprong ’t bloed ineen donkeren straal. Dina lachte, een schellen
hysterischen lach, ze stootte haar vuisten in ’t wilde uit, als
dreigde zij de wereld met haar drift.
„Jullie kennen stikken!” schorde ze. „Allemaal!”
Tastend als een blinde, zocht zij de deur, wankelde 't
portaal over en de trap op.
Daalhoven en Annie stonden tegenover elkaar; met zijn
zakdoek trachtte hij 't bloed uit zijn neus te stelpen; Annie
aarzelde of zij haar moeder zou volgen.
„Hou uw hoofd achterover,” raadde ze. De woorden braken
de spanning in haar; schreiend ging zij naar de deur