SHODQ HAYAKAWA, over de kunst van het bloemen schikken
Bloemen die we in de natuur vinden zijn eenvoudig en natuurlijk, met een eigen persoonlijkheid. Nooit worden we moe ernaar te kijken. Ze bloeien niet zozeer omdat ze hun schoonheid willen tonen; dát kan men eerder zeggen van gekweekte bloemen, want die vallen op door weelderige vormen en kleuren. Maar van een ziel is nauwelijks meer iets, te bespeuren en ze zijn niet in staat ons werkelijk te beroeren.
De spreuk: "Bloemen schikken doet men met de voeten" betekent niets anders dan dat wij zelf de natuur in moeten om daar de plantenwereld in . al haar vormen te ontdekken en om — al is het nog zo weinig —, te leren begrijpen van de grootheid der Natuur. Een andere uitspraak uit de kunst van het bloemen schikken acht een Ikebana — "van één bloem en één blad" —het toppunt van volmaaktheid.
Ons streven moet erop gericht zijn alles te ontdekken wat overbodig is om op die manier de Ikebana tot haar essentie terug te brengen. Tot dit essentiële behoort het naar voren halen van primaire schoonheid zoals de Natuur ons die voorhbudt.
Werkelijk geslaagde Ikebana-schikkingen zijn geen .decoratiestukken waarin harmonie van kleur en vorm de boventoon voert. Veeleer is het een deel van ziel, geest, impuls en liefde van de maker waardoor een Ikebana tot volmaaktheid komt.
Waar reeds bij twee planten van gelijke aard het wezen telkens weer anders is, is het onjuist een creatie te begrenzen door voorgeschreven vaststaande regels.
Liefde voor bloemen en eerbied' voor de natuur voeren naar individuele vrije vormgeving van IKEBANA; "de kunst van het bloemen schikken".