Strindbergs belangstelling voor de vrouwenkwestie was in de eerste plaats een gevolg van zijn eigen problematische verhouding tot het andere geslacht, waar zo goed als zijn hele œuvre van getuigt. Man en vrouw zijn voor Strindberg elkaars eeuwige rivalen. De aan de beide bundels Huwelijksverhalen voorafgaande inleidingen in de vorm van dialogen met de schrijver zijn verhelderend voor Strindbergs tegendraadse opvattingen. Hij voelde veel respect voor de vrouw, die hij uit haar onderdrukte positie wilde bevrijden. Hij raakt echter steeds meer geërgerd door het soort geëmancipeerde vrouwen die hij als blauwkousen en onnozele wezens beschouwt, die aanspraak maken op vrijheid ten koste van de man.
De verhalen vormen een pleidooi voor hervorming en een waarschuwing tegen doorslaand radicalisme, maar bij conservatieven en radicalen vielen ze in verkeerde aarde. Naar aanleiding van de profane toon waaгор in een der novellen over het avondmaal wordt gesproken, werd het boek in beslag genomen, en Strindberg in een proces schuldig verklaard. Hoewel hij later toch werd vrijgesproken begon hij te lijden aan achtervolgingswaan. Zijn verontwaardiging richt zich nu met vol geweld tegen de vrouwenbeweging. In de tweede bundel schildert hij het huwelijk als een gelegaliseerde vorm van prostitutie.
Aan de keuze uit de Huwelijksverhalen heeft de vertaalster nog de zeer autobiografische novelle Het groene oog toegevoegd. In dit door huwelijksproblemen beheerste verhaal zijn Strindbergs tweede en derde vrouw als het ware tot één wezen samengesmolten. Het wordt tot Strindbergs meest modernistische werken gerekend.
* Strindberg zal altijd de modernste der modernen blijven. Eugene O'Neill
* Geleidelijk aan begint het besef van Strindbergs buitengewone genie en de kerngezonde invloed van zijn morbide werk opnieuw door te breken.-Times Literary Supplement