Oorspronkelijke titel: The Art of Japan: From the Jomon to the Tokugawa period
Author: Swann, Peter C. · Publisher: Methuen, 1966
Peter C. Swann, conservator van de afdeling Oosterse Kunst in het Ashmolean Museum in Oxford, heeft zijn leven gewijd aan de studie van de kunst van het Verre Oosten en was nauw vertrouwd met het leven in Japan. Geografie, klimaat en geologie zijn krachtige factoren die het karakter en daarmee de kunst van een volk vormen. Dit geldt in het bijzonder voor de Japanners. De zee en de kust hebben altijd een belangrijke rol gespeeld in hun leven en kunst. Het landschap, vooral aan de oostkust, is vaak van ongeëvenaarde charme. Het land is rijk aan rivieren, beken, meren en watervallen, wat bijdraagt aan de schoonheid, waarvan de Japanners zich zeer bewust zijn. Hoewel bouwsteen schaars is, zijn hout en bamboe overvloedig aanwezig, en deze materialen hebben de architectuur en veel van de kunst van Japan bepaald, met name de vroege beeldhouwkunst.

Swann heeft zijn tekst onderverdeeld in negen hoofdstukken, beginnend met het pre-boeddhistische tijdperk, waarin de wijdverspreide Jomon-cultuur lange tijd floreerde, mogelijk vanaf het vijfde millennium v.Chr. tot bijna het begin van de christelijke jaartelling. Het laatste hoofdstuk eindigt met de opening van het land voor de Verenigde Staten in 1868, wat de Japanners dwong hun isolationistische beleid op te geven en buitenlanders toe te laten. Direct daarna veranderde Japan van koers en begon zonder onderscheid alles uit het Westen te accepteren. Na iets meer dan een decennium volgde een natuurlijke reactie, waarbij Japan opnieuw haar verleden begon te waarderen. Veel musea werden opgericht om de schatten van de natie te beschermen, en aan deze musea danken we een groot aantal van de meesterwerken die in dit boek zijn geïllustreerd.
In de Japanse geschiedenis verwijst de Jōmon-periode (縄文時代, Jōmon jidai) naar de tijd tussen ongeveer 14.000 v.Chr. en 300 v.Chr., waarin Japan werd bewoond door een diverse bevolking van jagers-verzamelaars en vroege landbouwers. Deze verschillende groepen werden verenigd door een gemeenschappelijke Jōmon-cultuur, die bekend stond om een aanzienlijke mate van sedentisme (vaste nederzettingen) en culturele complexiteit. De naam "Jōmon" betekent letterlijk "koordpatroon", een verwijzing naar de kenmerkende aardewerkstijl uit die tijd, waarbij touwafdrukken werden gebruikt om patronen in het kleiwerk te maken.
De Jōmon-mensen leefden van de natuur, door jagen, vissen en verzamelen, maar ontwikkelden ook vroege vormen van landbouw. Hun cultuur wordt gekenmerkt door verfijnd aardewerk, primitieve architectuur en complexe sociale structuren, wat aangeeft dat ze een relatief geavanceerde samenleving hadden, ondanks hun prehistorische levensstijl
De Edoperiode (Japans: 江戸時代, Edo-jidai) of Tokugawaperiode (Japans: 徳川時代, Tokugawa-jidai) is een deel van de geschiedenis van Japan die loopt van 24 maart 1603 tot 3 mei 1868. Gedurende deze periode regeerde het Tokugawa-shogunaat, dat in 1603 officieel werd gevestigd door Tokugawa Ieyasu.

De naam Edoperiode wordt gebruikt omdat het shogunaat, en dus de macht, in Edo (het huidige Tokyo) gezeteld was. Een veel gebruikte andere naam voor deze periode is de Tokugawaperiode, naar de heersende dynastie van Shoguns. De shoguns werden bijgestaan door een grote administratieve regeringseenheid, de bakufu. De bakufu had ook domeinen, maar verreweg de meeste domeinen stonden onder het directe gezag van een landheer, een daimyo. Deze domeinen werden han genoemd. De regeringsvorm in de Edoperiode wordt dan ook het bakuhan-systeem genoemd.