Giovinezza
Een knaap komt in de gouden morgen, slaat zijn ogen helder op voor het licht en begint met een sprong van het ene been zijn loop naar de overkant der straat. Hij zwenkt om zijn riem recht te trekken en een melkkar, die plotseling opdoemt, aan te zien, maar zijn voeten blijven snel bewegen in de maat met het rammelen van koker en boek in zijn tas. Een eind verder wijkt hij uit, want daar schittert een blauwe plaat aan de muur, eronder staat een hond die ruikt. Vlugger dan ieder voertuig gaat hij, alleen het blikkerend tramspoor houdt hem bij, tot hij, even omziend naar iets dat al verdwenen is, een rustige straat binnenloopt. Daar bindt hij een veter vast en huppelt en keert terug om te kijken voor het raam met de klokken die ieder een ander uur aanwijzen zoals zij elke morgen doen. Ginds hoort hij een roep, zijn krijgskreet schalt terug terwijl hij rent om de kameraad te achterhalen, hij voelt zijn benen langer worden, en hij bereikt hem nog juist voor de school waar hij hem aan de arm rukt en te zamen met hem binnenstort. Zijn gelaat, een blos, een glans, valt in de schaduw weg.

Maar na een kort uur, wanneer de zon klaarder schijnt, springt hij weer buiten, door anderen joelend achtervolgd, en zij trekken en duwen elkander met kreten die zij alleen verstaan, zij springen, draaien, vallen, stompen, tot zij plotseling zonder geschreeuw de hoofden te zamen buigen over iets dat er een heeft opgeraapt.

De knaap kijkt om, huppelt achterwaarts en kijkt nogmaals om naar het einde van de straat, dan voelt hij de snelheid weer of hij honderd benen heeft en hij rent zijn weg gemakkelijk langs de mensen. En om de hoek moet hij stilstaan, daar zijn de soldaten met de muziek, die hij niet hoort, maar ziet, hij ziet boven de trompetten wonderen zonder naam. Zijn mond is open, zijn ogen zoeken, het moeten onbegrijpelijke dingen geweest zijn die voorbij hem gingen. Met gebogen hoofd draaft hij verder - heeft hij werkelijk iets gezien of heeft hij zich vergist?