Vervoer is van alle tijden. Internationaal wegvervoer dateert uit een recenter verleden, maar gaat al zeer ver terug. We hoeven hierbij bijvoorbeeld alleen maar te denken aan de Grieken en Romeinen, die in de oudheid al omvangrijke internationale handel kenden. Transport over land, met behulp van paard (en wagen), was echter kostbaar en kende veel obstakels; van taalbarrières en moeilijk begaanbare wegen tot aan struikroverij. Dit bleef zo tot ver in de negentiende eeuw, althans in grote delen van Europa. Toen maakten, weliswaar zeer geleidelijk, de spoorwegen het transport over land enigszins aantrekkelijker. In 1899 verscheen in Amsterdam de eerste vrachtauto op de Nederlandse weg. In het nationale goederenvervoer veroverde de vrachtauto geleidelijk een aandeel. Eerst vooral in de stad.
Internationaal had het wegvervoer toen nog nauwelijks enige betekenis. Dit veranderde na (en als gevolg van) de Tweede Wereldoorlog.
De vrachtauto is in het internationale vervoer een steeds belangrijkere rol gaan spelen. De Nederlandse vrachtrijders wisten in Europa een vooraanstaande plaats te veroveren. Zo'n kwart van het internationale goederenvervoer over de weg in de Europese Unie is in handen van Nederlandse transportondernemingen.
In de organisatie van het Nederlandse internationale goederenvervoer heeft de Stichting Nationale en Internationale Wegvervoer Organisatie (NIWO) een belangrijke rol gespeeld.
Naast een beknopte geschiedenis van de NIWO wordt in dit boek aandacht besteed aan het Nederlandse beleid ten aanzien van het internationale goederenvervoer over de weg.
De Nederlandse overheid heeft het internationale goederenvervoer over de weg altijd geprobeerd te stimuleren. Het lange proces van Europese integratie en later het wegvallen van de Oost-West tegenstellingen, zorgden ervoor dat de nationale overheden een belangrijk stempel konden drukken op de ontwikkeling van het goederenvervoer over de weg. Er bestond (en voor een deel bestaat) een scherpe belangentegenstelling tussen de verschillende Europese lidstaten op dit gebied. Vooral de posities van de nationale spoorwegen maakten overeenstemming tussen de verschillende lidstaten moeilijk. Een eensgezind 'Europees' vervoerbeleid bleef dan ook lang een wens.