Bladzijden egaal gebruind. Handtekening op Franse titelblad (H. van der Wolk). Bewerkt door Joh. De Maegt. Met tekeningen.

Tekstfragment:
— Bewaar ons voor dit onheil, Monseigneur
Jezus ! Spaar ons deze bezoeking !
Intusschen was Klaes in zijn klein slaapvertrekje een stevigen kruisboog gaan halen, goed
onderhouden en glimmend, een herinnering aan
den tijd toen Klaes Vogeldood genoemd werd
en tiendenier was van het schoone gilde der
kruisboogschutters ...
Den stalen boog gespannen, den pijl schietens
gereed, stond Klaes achter de deur ongeduldig
de gelegenheid af te wachten om zijn meester
te dienen.
Bij de aarzeling van Ser Huygs en bij de
goede woorden van Roosje was een spotlach
gekomen op de lippen van den Moor, en antwoordde hij :
-- Allah is groot ! Christus, booswicht aan het
kruis gehangen. Bloed om bloed, wonde om
wonde, Mahom overwinnaar, vrouw om vrouw.
En uit een met fluweel bedekte scheede trok
hij zijn kromgepunte yatagan.
-- Wonde om wonde, zei Ser Huygs in de
onbedreven taal van den vreemdeling, Moor om
Moor, als gij maar één liedje kent, doe ons
het genoegen de wijze wat te veranderen. Alleen
nog dit, zoete vriend; dat ik u uw vrouw ontnomen heb, is enkel geweest omdat de arme
liever alleen meesteres is in een gelukkig gezin
van goede menschen dan, met andere haremslavinnen, uw donkere grillen te dienen. En
ook dit nog : wanneer bij ons, Brabanders, een
twist met den degen uitgevochten is, dan beschouwen wij het als een gemeene streek nog
om vergelding te vragen. Toch ben ik bereid
om met u opnieuw den strijd aan te gaan, en
ik zal u zoo een pandoering geven dat gij aan
één genoeg zult hebben.
158 SER HUYGS.
Binst dien tijd had Ser Huygs te vergeefs
aan zijn riem naar een wapen gezocht ; de groote
ijzeren koterhaak was, wegens het warme seizoen, uit den haard verwijderd ; aan de wanden
hing mooi tapijtwerk, maar geen enkel wapen.
Hij vertwijfelde reeds, toen hij in een hoek de
kloeke, hazelaren schacht vond van een hellebaard, waaraan nog het ijzer ontbrak.
— God zij geloofd ! zei hij, dat is precies
wat ik noodig heb.
De Moor stond met zijn mes in de hand aan
een kant der groote tafel. Ser Huygs stond
aan den anderen kant; achter hem weenden
en snikten de twee vrouwen, neergestopen van
schrik.
— Ga voorzichtiglijk buiten, zei Ser Huygs
tot haar, terwijl ik afreken met dezen donkeren
kerel ... Ik ben klaar, Moor!
Ser Huygs duwde de tafel weg en de strijd
begon. Gij hadt het moeten zien, welke flinke
slagen hij sloeg met zijn hazelaren schacht!
En hij sloeg naar den kop van Mahom, en hij
sloeg naar zijn hals; hij sloeg naar zijn beenen
en hij sloeg naar zijn armen: het scheen of deze
telkens vermorzeld zou worden. Maar dat gebeurde niet, want Mahom was zoo lenig, zoo
vlug, zoo handig dat hij al de slagen opving.
Hij sprong gelijk een razende kat, wipte weg
gelijk een radde aap, en streek telkens weer
rakelings langs de borst of het gelaat van Ser
Huygs. Want zijn mes, zoo lang als een gewoon
zwaard, was van deugdelijk gehard staal, en
Ser Huygs liep groot gevaar om te komen bij
dat ongelijk gevecht.
Plotseling trad de oude Klaes met zijn kruisboog binnen, hoestte en zegde:
-- Baas, zal ik hem doodschieten?