[p. 1]
[Vierde deel]
Merona, een edelman.
XI.
Hoewel Merona in ongenade leefde gevoelde hij niet, gelijk zijn vader weleer, dat hem onrecht gedaan was; hij wist waarom de straf hem was toegemeten: niets dan woorden gesproken ter verdediging van zijn land. In de rustigheid van die dagen mijmerde hij over hetgeen hij gehoord en gezien had van de bedoelingen der verschillende hoven. Velen, schier allen vreemdelingen, meenden een recht te bezitten op Italiaanschen grond en vele heeren, verdeeld in onderlingen strijd, versloegen een vijand met vreemde wapens. Ferrara was de bondgenoot van een koning die Milaan overheerschte en meer gebied begeerde. Indien de hertog hem had weggezonden om een woord ten gunste van het land, trof de smaad niet hem, maar allen. Hij begon te verstaan dat hij geen heer meer dienen mocht, die niet allen van den stam beschermde, of zij van het zuiden of van het noorden waren, doch wie had daartoe het recht en wie kon zoo machtig zijn? Geen enkel.

Een bode bracht een tijding die hem verraste en zijn vragen beantwoordde. De keizer, vernomen hebbende dat hij niet meer verbonden was, bood hem eer en voordeel voor zijn dienst. Volgens het recht van vele eeuwen was de koning der Romeinen de vriend en beschermer van het land en Merona geloofde derhalve dat hij zich dezen kon toewijden. Hij overwoog echter met zijn moeder omtrent een zekere weifeling, want hij had de slinksche wegen gezien en hij vreesde de dwaling. In dien tijd scheen het of een machtig deel der christenheid zich vereenigd had om Venetië te onderwerpen, Fransche troepen, Zwitsers, Schotten, Kerkelijken en Spanjolen trokken tegen de republiek, en ook de keizer had zijn lansknechten gezonden.