De toekomstige status van Westelijk Nieuw Guinea heeft vanaf december 1949 (de onafhankelijkheid van Indonesië) tot eind 1962 (de overdracht van het gebied aan Indonesië, via de Verenigde Naties) een grote rol gespeeld in de Nederlandse politiek.
Mede aan de hand van gesprekken, die de auteur tussen 1973 en 1984 voerde met diverse vooraanstaande politici, wordt getracht de gebeurtenissen, die zich tussen 1945 en 1962 rond de kwestie Nieuw Guinea hebben afgespeeld, te reconstrueren. In de loop van zijn onderzoek sprak de auteur onder andere met de premiers Schermerhorn, Beel, Drees en De Quay, de Nederlandse ambassadeur in Washington van 1950 tot 1964, dr. Van Roijen, de KVP-voorman en rechterhand van premier De Quay, Schmelzer, en de architect van het Nederlandse Nieuw Guinea-beleid vanaf 1952, mr. Joseph Luns.
Voor de periode 1959-1962 heeft de auteur daartoe als eerste gebruik mogen maken van de dagboeknotities van de toenmalige premier, De Quay. Aan de hand van dit voor het meerendeel unieke materiaal wordt daarbij speciale aandacht gegeven aan de twee centrale vragen: 'Hoe is het mogelijk geweest, dat het conflict zo hoog is opgelopen, dat Nederland op de rand van een oorlog of zelfs iets óver de rand van een oorlog met Indonesië heeft gebalanceerd?’ en ’Hoe heeft mr. Luns, tegen beter weten in, zijn op niet meer van kracht zijnde Amerikaanse garanties gebaseerde beleid zo lang willen en kunnen doorzetten?’
Misleiding of zelfbedrog is geïllustreerd met foto’s van de betrokken politici en bevat in het tweede deel de volledige tekst van de gesprekken, die de auteur voerde met de premiers Schermerhorn, Beel, Drees en De Quay, met ambassadeur Van Roijen, drs. Schmelzer en mr. Luns.