HET LIEVELINGSBOEK VAN WILLEM VAN ORANJE.

Een inkijk in het leesgedrag van Willem van Oranje is nu mogelijk. Een team van Nederlandse en Belgische vertalers werkte twee jaar aan de vernieuwde uitgave van misschien wel het lievelingsboek van de Prins: De droom van Poliphile uit 1554.
Het werk verbleef lange tijd anoniem in privécollecties en werd per toeval ontdekt op een veiling in 2006. Op de kaft schittert het Oranjewapen in goud. Met dit insigne wilde de Vader des Vaderlands waarschijnlijk duidelijk maken dat het boek zijn eigendom was, sinds hij het werk in 1559 aanschafte tijdens zijn verblijf in Frankrijk.
De Prins, destijds 26 jaar oud, resideerde in Parijs aan het hof van de Franse koning. In een gesprek van man tot man zou het Franse staatshoofd Willem hebben toegefluisterd dat zijn Spaanse ambtgenoot Filips II voornemens was de ketterij in Nederland de grond in te stampen. De Prins was geschokt, maar behield zijn zelfbeheersing en sprak er met geen woord over. Sinds dit voorval zou de Prins voortaan door het leven gaan als ‘de Zwijger’.
Hoe dan ook, de Spaanse aanwezigheid in de Nederlanden resulteerde in De Tachtigjarige Oorlog die Willem het leven koste en het boek dat hij zo graag las, raakte na zijn dood in de vergetelheid.

HET VERHAAL.
De droom van Poliphile is een renaissancistisch product, geschreven en gedrukt aan het einde van de vijftiende eeuw. Het werk bestaat uit twee boeken, waarin de seksualiteit een centraal thema bekleedt. In het eerste boek gaat Poliphile in zijn dromen op zoek naar zijn geliefde Polia, een zoektocht die gepaard gaat met het bewonderen van de omgeving en de overblijfselen uit de oudheid. Hij bevindt zich in een aards paradijs en speurt een omgeving af die overladen is met overblijfselen uit de klassieke oudheid. Dit is de plaats waar Poliphile zich gelukkig voelt. Hij, als man van de renaissance, grijpt terug naar de klassieken. Gedurende zijn hele zoektocht vecht Poliphile tegen gevoelens van lust. Hij streeft ernaar zichzelf zo goed mogelijk te kunnen beheersen, en zelfs volledig te onthouden, want enkel met Polia, zijn ware liefde, wil hij de liefde bedrijven. De weg die hij aflegt is een lange weg, gevuld met verschillende strijden. Poliphile heeft niet enkel interne obstakels te overwinnen. Hij moet eveneens ontsnappen aan externe obstakels, zoals draken. Maar wat nog veel belangrijker is, is zijn gevecht tegen de vrouw. In het tweede boek komt het perspectief van die vrouw, Polia, aan bod. Aanvankelijk had zij de geloftes tot de godin Diana afgelegd en kende een kuis en maagdelijk bestaan. Zo wilde ze haar verdere leven leiden, in een tempel. Een nonnenbestaan afgezonderd van de maatschappij. Uiteindelijk zag Polia haar „foute‟ keuze in. Poliphile had haar kunnen overtuigen zich te bekeren tot Venus, waardoor haar een leven van liefde, lust en Poliphile stond op te wachten. De man had de vrouw voor zich gewonnen.