Bij euthanasie is de hele mensbeschouwing in het geding. De traditionele christelijke en medische moraal hield vast aan de gedachte dat lijden nooit een reden kan zijn om het leven af te breken. De laatste jaren is het besef gegroeid dat er onduldbaar en uitzichtloos lijden kan zijn, fysiek en psychisch, dat door geen middelen valt te verlichten. Dan is het bespoedigen van de dood, waar de patiënt om vraagt of gevraagd heeft, ethisch gerechtvaardigd.
Sinds het begin van de jaren zeventig is er over de vrijwillige euthanasie een nieuwe openbare discussie ontstaan, met betrekking tot de ethische, medische en juridische aspecten.
Begin 1973 is de Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie opgericht, met het doel de sociale aanvaarding en de daaruit voortvloeiende legalisatie van vrijwillige euthanasie te bewerkstelligen. Dit jaar gedenkt de Vereniging haar tienjarig bestaan, een gelegenheid bij uitstek om een overzicht te geven van haar geschiedenis, activiteiten en verworvenheden.
De milde dood bevat persoonlijke getuigenissen van mensen die nauw betrokken waren bij gevallen van vrijwillige euthanasie of gevallen waar euthanasie de patiënt werd ontzegd. Het boek beschrijft de jongste geschiedenis van vrijwillige euthanasie in Nederland, en geeft nuttige informatie aan hen die willen voorkomen dat anderen in de toekomst over hun leven beslissen.De milde dood bevat persoonlijke getuigenissen van mensen die nauw betrokken waren bij gevallen van vrijwillige euthanasie of gevallen waar euthanasie de patiënt werd ontzegd. Het boek beschrijft de jongste geschiedenis van vrijwillige euthanasie in Nederland, en geeft nuttige informatie aan hen die willen voorkomen dat anderen in de toekomst over hun leven beslissen.