Omslag vergeeld, bladzijden gaaf en nauwelijks verkleurd. Achterkant miniem schaafplekje (zie foto).


Tweemaandelijksch tijdschrift voor Anthropobiologie en Eugenetica, tevens orgaan van de Eugenetische Vereeniging in Nederlandsch Indië en van de Nederlandsche Eugenetische Federatie.

Informatie:(Uit: Het misbruik van de wetenschap in racisme Rassenwaan, ‘Biowetenschappen en maatschappij’, kwartaal 1, 2017).:

“...De ware pleitbezorger voor de eugenetica in Nederland werd de Utrechtse arts en celbioloog Marianne van Herwerden. Zij zag geen gevaar in het stringente Amerikaanse eugenetische gedachtegoed, waar zij tijdens een studiereis naar de Verenigde Staten mee in aanraking was gekomen. Ze introduceerde dezelfde theorieën in Nederland in haar populairwetenschappelijke boek ‘Erfelijkheid bij den Mensch en Eugenetiek’ uit 1926. Vanaf 1927 was Van Herwerden vicevoorzitter van de International Federation of Eugenic Organisations, en initiator van het – nooit succesvol geworden – Nederlandse Instituut voor Erfelijkheidsonderzoek bij den Mens en voor Rassenbiologie, opgericht in 1933, niet lang voor haar overlijden in januari 1934. In 1930 verenigde zij verschillende initiatieven op het gebied van de eugenetica in de Nederlandsche Eugenetische Federatie. Van Herwerden was overigens nog vrij gematigd in vergelijking met buitenlandse collega’s. In 1924 sprak zij tijdens een congres in Innsbruck haar afkeuring uit over een anti-Joodse voordracht over rassenhygiëne.

In 1919 roemde de Groningse hoogleraar genetica, Tine Tammes, net als haar opvolger Marius Sirks in 1937, de eugenetische idealen. Nog uitgesprokener was de rector magnificus van de Wageningse Landbouw Hogeschool, de geneticus Jan Antonie Honing. Tijdens zijn diesrede in 1934 stelde hij voor ook bij de mens regulerende genetische maatregelen in te voeren, zoals deze werden toegepast in de landbouw en de veefokkerij. De eugenetische beweging werd ook betrokken bij de inrichting van de nieuwe Zuiderzeepolders. Het drooggevallen land moest een modelsamenleving worden. Eugenetische selectiecomités keurden de aspirant-kolonisten op hun vermeende erfelijke fysieke en geestelijke kenmerken. Werklozen kwamen niet in aanmerking.

Tegelijk waren meerdere genetici, zoals de Amsterdamse hoogleraar erfelijkheidsleer Arend Hagedoorn en zijn vrouw, fervente tegenstanders van eugenetica. Zij noemden de eugenetische gedachte wetenschappelijk ongegrond. Het parlement debatteerde een aantal keren over eugenetische wetgeving, maar uiteindelijk is in Nederland geen enkele eugenetische wettelijke maatregel daadwerkelijk ingevoerd. De progressieve en de liberale Tweede Kamerleden stemden voor een voorstel tot een verplicht genetisch onderzoek voor het huwelijk, maar de confessionelen hielden het tegen. In Nederland waren zowel de katholieken als de protestanten mordicus tegen geboortebeperking, en al helemaal tegen de onomkeerbare sterilisatie. Het ging in tegen alle vaste geloofsovertuigingen.....”
(Uit: Het misbruik van de wetenschap in racisme Rassenwaan, ‘Biowetenschappen en maatschappij’, kwartaal 1, 2017).