In deel 1 vertelt de schrijver over het ontstaan van het eiland Wieringen en de geschiedenis daarvan tot het einde van de achttiende eeuw. Deel 2, beschrijft de ontwikkelingen en gebeurtenissen op het eiland vanaf het midden van de vorige eeuw tot ± 1930. Daarna geeft de auteur nog een kort overzicht over de periode die eindigt in 1980. Over de jaren die tussen 1850 en 1930 liggen, is erg veel te vertellen. Dat doet de schrijver dan ook en hij gaat daarbij vrij diep op allerlei interessante zaken in. Gelukkig worden dan al die aardige details - over volksgebruiken, klederdracht, het karakter van de Wieringers, de schapenkaas, de dorpen en buurtschappen, boerderijbouw, wierwinning, de krukelvissers, de weergaloos rijke ansjovisvangsten rond 1900, de komst van de ,nieuwe' Wieringers, enz. enz. - niet vergeten.

Drs. Bremer begint met te zeggen dat de zgn. lichterschipperij bij Den Oever door de veranderde scheepvaartroute in verval raakte. Steeds meer raakte men op Wieringen toen aangewezen op inkomsten uit de landbouw, vnl. de teelt van schapen. Door internationale veranderingen werd de schapenteelt vervangen door die van runderen; de akkerbouw werd marktgericht. De bevolkingsgroei deed velen de landbouw verlaten; in 1909 waren er daardoor meer vissers dan boeren op het eiland! De wierwinning speelde eveneens een zeer belangrijke rol op Wieringen. De uitvoering van de Zuiderzeewerken verstoorde dit alles grondig. Wieringen werd met het „vasteland' van ,Holland' en Friesland verbonden en de zee aan de zuidzijde werd grotendeels drooggelegd.