Zestig jaar lang publiceerde Jan Boer, zoon van een keuterboer, die tot zijn pensionering altijd in het onderwijs werkzaam is geweest, honderden gedichten en verhalen in tijdschriften en kranten, in dicht- en verhalenbundels. Voornamelijk schrijvend in zijn moedertaal, het Gronings, wist hij het gewone te verheffen tot jets bijzonders.

Woorden werden in dichtzinnen gesmeed tot - zoals Hendrik de Vries zijn gedichten eens omschreef - schilderijtjes. Geen wonder dat hij bevriend raakte met enkele leden van de kunstkring Dc Ploeg: Boer schreef zoals Ploegers schilderden. Een groot deel van zijn werk is een ode aan het land waarin hij opgroeide en aan de mensen en dieren die daar hun thuis vonden. Boers werk getuigt van een grote liefde voor het Gronings en het Groningerland: zijn Groningerland. Het Grasgroene Groningen geeft een gevarieerde kennismaking met het leven en het werk van de uit de Ommelanden afkomstige dichter en schrijver Jan Boer (1899-1983).

De door historicus Derwin Schorren (1966) vertaalde, auto-biografische vertellingen van deze markante Groninger tonen een prachtig tijdsbeeld van het leven in Groningen aan het begin van de 20e eeuw. Hier maakt de lezer kennis met Boers gevoel voor humor, maar ook met zijn gevoel voor drama. Daarnaast schetst Schorren, aan de hand van vele gedichten en andere publicaties, de levensloop van - zoals Willem de Mérode Boer eens noemde - 'het zingend hart van Groningen'. Het boek biedt bovendien een selectie uit zijn omvangrijke oeuvre van gedichten en een uitgebreid overzicht van Boers publicaties.

Met de wandel- en fietsroute Mien Dorp en met de omschrijving van de huidige 'sporen' van Jan Boer in de Ommelanden, eindigt de kennismaking met deze opmerkelijke en voor de Groninger taal en cultuur belangrijke dichter en schrijver.