"Voor de tijd van de algemene biecht waren alle liederen verstomd, de derde dag van de algemene biecht liep juist ten einde en nog steeds gingen zij door de uitgestrekte bossen van het land van Vendome, zij gingen zonder gezang en zonder klokgelui, in een dicht aaneengesloten schare, slechts het monotone geluid van enige duizenden voetstappen was te horen en soms het knarsen van de wagen, welke de stoet kinderen volgden en diegenen vervoerden, die te uitgeput waren of wier voeten te zeer waren verwond om nog verder te lopen, de weg door het woudscheen geen begin en geen einde te hebben, reeds de vijfde week was verstreken sinds het avonduur, waarop Jacob van Cloyes, die Jacob de Vondeling werd genoemen en de laatste tijd ook wel Jacob de Schone, zijn eenzame herdershut boven de weiden van het dorp Cloyes had verlaten en tot veertien herders en herderinnen van Cloyes had gezegd: de almachtige God heeft mij geopenbaard, dat tegenover de geestloze blindheid van koningen, vorsten en ridders, christelijke kinderen genade en barmhartigheid dienen te betonen jegens de stad Jeruzalem, die zich in handen van de heidense Turken bevindt, want boven alle machten te land en ter zee is het vertrouwend geloof en de onschuld van kinderen in staat grootse daden te volbrengen, met zijn veertienen waren zij vertrokken in die lentenacht vol klokgelui en geen van achtergelaten moeders..."