Oorspronkelijke titel: El Amor en los tiempos del cólera
Uit het Spaans vertaald: Mariolein Sabarte-Belacortu
1e druk: 1986

Liefde in tijden van cholera (Spaans: El amor en los tiempos del cólera) is een roman van de Colombiaanse Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez die het verhaal vertelt van een man die eenenvijftig jaar, negen maanden en vier dagen wacht om bij de vrouw te zijn van wie hij houdt. Deze periode geldt vanaf het moment dat zij hem – na een eerste platonische liefdesrelatie – afwijst.

Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1985 en gaat over een onmogelijke liefde tussen twee mensen, Florentino Ariza en Fermina Daza. Hoofdthema's in het boek zijn liefde, ouderdom en eenzaamheid. De romans Liefde in tijden van cholera, Honderd jaar eenzaamheid en De generaal in zijn labyrint worden algemeen gezien als de belangrijkste werken van Márquez.

Gabriel García Márquez (1927 – 2014), ook Gabo genoemd, was een Colombiaans schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur. Hij was tevens publicist, journalist en politiek activist. García Márquez werd gezien als het gezicht en belangrijk exponent van het magisch realisme.

In 1967 publiceerde hij zijn meest gewaardeerde werk: Honderd jaar eenzaamheid.
In 1982 ontving hij de Nobelprijs voor Literatuur. In 2002 publiceerde hij zijn autobiografie Leven om het te vertellen.

Márquez vermengt realisme met wonderlijke gebeurtenissen, die hij vertelt alsof ze heel gewoon zijn. In Honderd jaar eenzaamheid bijvoorbeeld vertelt hij over het fictieve dorp Macondo en zijn wonderlijke inwoners (alchemisten, zigeuners, vliegende pastoors) tegen de achtergrond van burgeroorlogen en gruwelijke stakingen. Zijn exotische kroniek verlucht hij met ironie en humor, die in zijn beste momenten herinnert aan Cervantes. Net zoals zijn grote voorbeelden, William Faulkner en Ernest Hemingway, construeert Márquez ingewikkelde plots en intriges.
(bron: Wikipedia)

Colombia - Zuid-Amerikaanse literatuur