Jopie Huisman, vodden- en schroothandelaar uit het Friese Herbayum, zoekt het verachte en afgedankt, in zijn broodwinning maar ook als mens en als schilder. Jopie Huisman heeft zijn grote verbondenheid met het afval met liefde geschilderd, met bezetenheid, en tegelijkertijd met een precisie die de dingen voelbaar maakt.

Al in 1963 heeft de kunstenaar zijn eerste expositie in Franeker. Veel later volgen exposities in het hele land en zijn tentoonstelling in Haarlem (januari 1981) wordt door 26.000 mensen bezocht, in vier weken tijd. Verkopen doet Jopie zijn werk niet, 'want ik wil mijn werk aan de mensen laten zien.'

Jopie Huisman is autodidact. Hij is meermalen door het leven beproefd en heeft daaruit een sterke persoonlijke visie en geloofsovertuiging ontwikkeld. Zijn werk getuigt daarvan op een manier die velen rechtstreeks aanspreekt en ontroert.

Dit boek bevat vrijwel het complete geschilderde oeuvre, vele tekeningen en foto's van de schilder en zijn omgeving. Zijn onderwerpen vindt hij dicht bij huis: de liefderijk verzamelde voorwerpen als de schoenen van de oude Yde, de verstelde broek van meuke Albertje, klomplaarzen, de lappenpop. Ook zijn nieuwere werk, dat lichter van kleur, nog minutieuzer en verfijnder is, is in deze uitgave opgenomen.

De dichter Rutger Kopland beschrijft wat hem in de schilderijen raakt. Jopie zelf maakt een aantal opmerkingen bij zijn werken. Zo zegt hij bijvoorbeeld: 'Het is troep. Maar het nederige wordt door de manier waarop ik het benader en schilder boven zijn eigen onaanzienlijkheid uitgetild.'