De 'vergeten' kunst van het etsen opnieuw op de kaart ze en. Dat is het belangrijkste uitgangspunt bij de oprichting van de Nederlandsche Etsclub in 1885 door een groep jonge, ambieuze kunstenaars onder leiding van Willem Witsen, Jan Veth en Antoon Derkinderen. Samen is men sterker was het idee en dus werden ook oudere kunstenaars als Jozef Isra ls, Anton Mauve en Jacob Maris uit. En De Etsclub nodigt vrouwelijke kunstenaars als Th rese Schwartze, Barbara van Houten, Etha Fles, Wally Moes en Suze Robertson uit om deel te nemen en breekt zo -bewust of niet- een lans voor vrouwelijke grafici. De Etsclub nam tussen 1885 en 1896 deel aan tentoonstellingen van hedendaagse kunst, maar organiseerde zelf ook tentoonstellingen in Amsterdam en DenHaag. Voor de internationale context werden daarvoor ook Engelse en Franse kunstenaars gevraagd: James Abbot McNeil Whistler, Francis Seymour Hadden, Charles Fran ois Daubigny, Theodoor Rousseau en Mary Cassa . Daarnaast gaf De Etsclub jaarlijks een map uit met minstens 10 werken van kunstenaarsleden. Donateurs kregen jaarlijks zo?n portefeuille. In de en jaar van haar bestaan werden 9 portefeuilles uitgeven met in totaal honderd werken van 28 verschillende kunstenaars Jaap Versteegh gaat uitgebreid in op de opkomst van de etstechniek in de negen ende eeuw in interna onale context. Vervolgens legt hij de focus op het ontstaan en verdere verloop van de Nederlandsche Etsclub. In een gedetailleerde geschiedenis laat hij de hoofdrolspelers veelal via citaten aan het woord. Suzanne Veldink behandelt in haar bijdrage de vrouwelijke leden van De Etsclub. De grafici Wally Moes, Th r se Schwartze, Barbara van Houten en Etha Fles hadden ieder hun eigen ontwikkeling en hun persoonlijke redenen om lid te worden. Daarnaast besteed zij uitgebreid aandacht Mary Cassa . Het boek besluit met een volledig ge llustreerde oeuvrecatalogus met alle prenten die door De Etsclub zijn uitgegeven, wat dit boek tot een onmisbaar naslagwerk maakt voor iedereen die ge nteresseerd is in Nederlandse grafiek.