Bandhoekjes licht gestoten, het witte gedeelte—voornamelijk aan de voorkant en op de rug—licht vuil-beduimeld. Schutblad en Franse titelblad zijn gebruind. Overige bladzijden zijn schoon, gaaf en nauwelijks vergeeld. De laatste ongenummerde bladzijden bevatten uitgeversreclame; de rechterbovenhoek van de voorlaatste bladzijde is gevlekt, de laatste mist een rechterboven hoekje (zonder tekstverlies.) zie foto. Een stevig gebonden, aantrekkelijk exemplaar van deze zeldzame titel.

Tekstfragment (Blz. 71):

"Uit ’t steegje, achter Joostens tuintje met de drie kromme, volgeladen pereboomen, uit ’t steegje, waar de kinderrijke scharesliep familie huisde, begon, beverig-sentimenteel ’n harmonica te klaag-mauwen, ’t aanvankelijk-onzekere klankgewar langzaam overgaand in lijzigen deun. Kinderstemmen vielen dan in, ordelijk-tweestemmig koortje, als op school, zongen, van de harmonica met breede uithalen begeleid .. .
Swalu waorheen is u flü-ücht... hoüg i-in de lücht.

Nog altijd overleggend, dicht bijeen, waren de meissies voor ’t breischooltje blijven staan. Ma wou maar dadelijk naar Riekie d’r oome Kruyt, waar ze beeldige blommetafels had gezien en heelemaal niet duur. Riekie, gestreeld, ondersteunde... ’n Blommetafel, dat toonde, dat was ’n kedoo, w&-jou, Jet? De nieuweling luisterde toe, bescheiden. ’t Was een bleek kind, pas uit ’n volksbuurt in de stad naar hier verhuisd, met ’n ietsje zwierigen smaak in de snit der overigens tamelijk afgedragen plunje, ’t haar beter verzorgd, ’n strikje erin, de stem stiller van kind, dat altijd op ’n gehoorig bovenstoofje tusschen dadelijk-krakeelende buren gewoond heeft.

“’t Lijkent me nogal duur,” antwoordde ze op Riekies vraag... “hoeveel geld hebben jelui?”

Ma rekende voor...
“Ven allemaol ’n kwarretje... da’s te ikke geef d’r twee, main moeder, segge... die kaikt ter nie op, enne... del smeirige jodekind, mitter roüie haar... Racheltje hietse... nie Riek... ikke seg m’r altous jodin... dê. ’k ’r naom nie weut... nou, die skorum ’n onk dubbeltje... affain, d’r moeder het ’t niet... da maokt den... twaolef kwarretjes... da’s... drie gulde... enne main twee... da’s drie vaiftig... enne... nou drie-sestig, hè... Daor ki-je wa foor hebbe. sou ’k denke...”

“Krijge-me ’n feesie?” vroeg de nieuwe.

“Nou...” blufte Ma... “da slaot ze nooit ofer hoor... wè, Riek? ’t F’leje jaor binne me nao ’t parrek ’eweust... enne ’n rejaole traktasie. maor nou salie me ’n et binnes huis of doen...”

“’k Loof datter ’n k’miek komt, Ma,” intiemde Riekie, knussig tegen geduchte Ma, die nou zoo vriendelijk wou zijn.

“Gedoome, sèg... ’n k’miek?” pretproestte die, “da’s ippes... kenne me lache, sèg...”

Pratend liepen ze nu op, de richting van ’t kerkplein, waar Riekie d’r oom z’n winkel had.

“Waor ’s de rais hiene, maissies?” riep weduwe Punt van ’r stoepje, bevreemd dat Ma niet, als alle avonden, rechtsaf ’t bruggetje over, den polderweg insloeg...

“Kedootje koope foor juffrouw,” lustig antwoordde Riekie met hoog-vergenoegd stemmetje, blij, om ’t leuke, ’t voorname, van zoo met driesestig, an te komme bij d’r oome in de g’lanteriewinkel, as dames, die wat te bestéje hebben...

Maar Ma bestrafte... “Mot de heule buurt ’t wéte, kind... ka jai weer je toet nie-houwe?”

“Nou,” pruilde Riekie, “as buu-frouw ’t toch vraagt.”

Ma droeg ’t geld, had ’t hoopje kwartjes en ’t eene dubbeltje, stijf gepropt in rooien zakdoek, veilig in den versten hoek van ’r groote geel-katoenen onderzak.

Langzaam slenterden ze de straat uit, ’t tuintje van manken Joosten langs, waarvan geen plekje was onbewerkt gelaten, proppig vol van hooggeschoten, vooze balsemien planten, gloeiende kers met z’n gaaf-ronde, héél zachtgroene bladschijven, dicht gestrengeld over en tusschen de hekkelatjes en aardbeiplantjes, omzoomend grappig poppige miniatuurperkjes van gouden knoop en discreet kleurige, maar hevig-riekende heliotroop. Nuffig ertusschen slingerden witte grintpaadjes, keurigjes en smalletjes als om heelemaal niet op te loopen... Het leek precies ’n fleurig en frisch poppetuintje, vol tintelkleurtjes en blij-groen, nu in schemer verstemmigd, zóó maar uit ’n prenteboek opgenomen en daar stilletjes neergezet."
...
.
.
.
.
.
.
.
.




Zoekwoordenlijst:
Jeugdliteratuur
Kinderleven
Volksbuurt
Educatieve jeugdboeken
Tussenoorlogse periode
Sociale klassen
Psychologische roman
Bibliotherapie

Geschiktheid voor Bibliotherapie
Breischooltje biedt waarde voor bibliotherapie door zijn nauwkeurige weergave van het dagelijkse leven, het sociale klimaat en de belevingswereld van kinderen uit een volksbuurt. Thema’s als sociale klassen, kameraadschap, bescheidenheid, en zelfontdekking bieden herkenning en verdieping voor lezers die persoonlijke of culturele reflectie zoeken. Het boek kan ondersteuning bieden bij het verkennen van nostalgie, gemeenschap en de uitdagingen van het opgroeien in bescheiden omstandigheden.