In Stadhuisbrug krijgt Barend Joziasse, wethouder van Nedersticht, te maken met de macht van het geld. Volgens de rijksrecherche trekt de onroerendgoedwereld aan de touwtjes in de stad. Tegen wil en dank krijgt Joziasse de opdracht het complot uit te zoeken. Hij veroorzaakt daarmee niet alleen de nodie opschudding in Nedersticht; het onderzoek voert hem ook naar Zuid-Frankrijk, waar hij de haven van Cannes in rep en roer brengt. Het politieke decor en zijn bestuursverantwoordelijkheid nopen tot voorzichtig handelen. Joziasse roept de hulp in van een vertrouwde medewerker en samen slagen ze in een sluwe tegenzet. Ze bedenken een alternatief plan voor het stationsgebied en lokken een dubieus bedrijf in de val. Zo weten ze de stad uit een netelige positie te redden, maar voor het zover is schudt het stadhuis op zijn grondvesten. De trilogie voltooid. Met Stadhuisbrug voegt René Verhulst een nieuwe politieke roman toe aan de Stadhuisserie. Het eerste deel, Achterkant Stadhuis, gaat vooral over het politieke steekspel tijdens de verkiezingen en de collegeonderhandelingen. Stadhuis, het tweede deel, beschrijft de werkzaamheden van de gemeenteraad en het college. Stadhuisbrug handelt voornamelijk over de (vermeende) kloof tussen burger en politiek. Is die te overbruggen door een referendum, het wijkgericht werken of de dualisering, of is daar iets anders voor nodig? Verhulst gebruikt de Stadhuisbrug, de eeuwenoude overkluizing van de gracht achter het stadhuis, als metafoor voor dit probleem. De drie delen kunnen gezien worden als een handboek voor het lokale politieke bedrijf, als een tijdsdocument van het altijd in beweging zijnde Utrecht en, misschien wel vooral, als een levendige roman, vol spanning, fijnzinnige humor en met oog voor de menselijke maat.