Over vertalen bestaan bij degenen die deze kunst en kunde niet beheersen maar al te vaak merkwaardige opvattingen. Zo zou de computer een menselijke vertaler probleemloos kunnen vervangen of zou een vertaling per definitie een kleurloos aftreksel van het origineel zijn. Maar wat is vertalen dan wel of wat zou het moeten zijn? Al sinds Cicero is er over deze nuttige en menselijke activiteit nagedacht en geschreven. De laatste tijd wordt dat op systematische wijze gedaan in de gedaante van een nieuwe discipline, de vertaalwetenschap. Zoals in iedere jonge wetenschap heerst ook hier een zekere chaos: scholen met uiteenlopende opvattingen over inhoud en grenzen bestrijden elkaar. De scepsis waarmee veel praktiserende vertalers naar hun wetenschappelijke vakbroeders kijken, maakt de discussie bovendien niet overzichtelijker. In dit boek probeert Kitty van Leuven orde in de chaos aan te brengen. In het eerste deel bekijkt zij hoe in het verleden over vertalen werd gedacht. Meestal kwam dit neer op het uitvaardigen van normen voor de praktijk, waaruit overigens tegenstrijdige visies op taal en werkelijkheid bleken. De moderne wetenschap gaat echter niet voorschrijvend maar beschrijvend te werk. Dit is ook het streven van de vertaalwetenschap. In het tweede deel biedt de auteur perspectieven voor de toekomst. Verscheidene veelbelovende theoretische benaderingen komen aan de orde, waaronder ook die van haarzelf. Ten slotte komt de link met de praktijk van het vertalen aan de orde: is het te leren en zo ja hoe, wat is de rol van de kritiek en welke hulpmiddelen zijn er?