Met een opdracht op de titelpagina van de auteur.

"Het begon allemaal in 1902, toen Mahler in het Duitse Krefeld zijn Derde Symfonie dirigeerde. Onder zijn gehoor bevond zich Willem Mengelberg, sinds 1885 dirigent van het Concertgebouw Orkest. Mengelberg was direct onder de indruk van de fascinerende macht die er van Mahler uitging. In de manier waarop deze de muziek benaderde, vond hij al datgene wat hem als jonge dirigent als ideaal voor ogen zweefde. En toen hij na afloop persoonlijk met Mahler kennis maakte, sprong er een vonk over: een vriendschap voor het leven stond op het punt geboren te worden. Mengelberg nodigde Mahler uit zijn symfonie ook in Amsterdam te komen dirigeren, het begin van een reeks concerten waarbij de componist zijn eigen werk in première deed gaan èn het begin van de Nederlandse Mahlertraditie. Maar de vriendschap bleef niet beperkt tot Mengelberg. Ook Alphons Diepenbrock van wie wij in 2021 zijn 100e sterfdag vieren, was van de partij, zoals we uit veel foto’s kunnen opmaken. In het begin had Diepenbrock niet zoveel op met Mahler, maar dat veranderde naarmate hij meer van de componist hoorde en hem beter leerde kennen. Als Mahler het dan heeft over zijn Nederland als zijn ‘tweede muzikale vaderland’, liggen er voor hem twee personen ten grondslag aan dit thuisgevoel: Willem Mengelberg en Alphons Diepenbrock. Zonder Mengelberg zou de tot op de dag van vandaag heersende Nederlandse Mahlertraditie niet zijn ontstaan. Mengelberg introduceerde Mahlers werken in Nederland toen nog maar weinigen van diens genie overtuigd waren. Jaar na jaar voerde hij ze uit (of liet ze uitvoeren), tot het publiek er zo mee vertrouwd raakte dat men ze op hun merites wist te beoordelen. In het leven van Mahler speelde Mengelberg een belangrijke rol, als mens en als dirigent. Mahler heeft een onuitwisbaar stempel op zijn Amsterdamse vriend en collega-dirigent gedrukt, zelfs over de dood heen."