Paleis Soestdijk, 23 Mei 2003

De gesprekken in de afgelopen jaren met de heren Broertjes en Tromp waren wat n=mij bedoeld om mijn zienswijze vast te leggen over een aantal aspecten van mijn leven waarover ik nog graag het een en ander wilde zeggen.

De weerslag daarvan beschouw ik niet als een biografie, maar als een journalistiek verslag. In de inhoud heb ik mij goed kunnen vinden.


Bernhard

“De Prins Spreekt” is een boek dat vlak na het overlijden van Prins Bernhard is uitgekomen. Zoals de prins dat zelf wilde. In de maanden voor zijn overlijden had de prins enkele gesprekken met de journalisten Jan Tromp en Pieter Broertjes. Deze journalisten stelden zeer gerichte vragen aan de prins, waarop prins Bernhard open en eerlijk antwoord gaf. Althans hoe de prins het zelf had beleefd of zag. Of het de echte waarheid is, dat laten we dan maar in het midden…

De prins werkte mee aan dit boek omdat hij enkele zaken die in media etc speelden recht wilde zetten. Volgens Bernhard had hij zich nooit tegen de leugens en laster praatjes kunnen verdedigen, dus dit was de enige manier : Een boek na zijn dood.

In het boek wordt gesproken over de Lockheed en Greet Hofmans affaire. Als dat gedeelte zo leest heb je wel de indruk dat de prins hierin voor 90 % vooral zijn waarheid vertelt. Er wordt ook gesproken over zijn buitenechtelijke relaties en kinderen. Het feit dat koningin Juliana hier op reageerde alsof het de doodgewoonste zaak is, maakt wel duidelijk hoe gek ze was op haar Benno. Weinig vrouwen zullen of zouden dit geaccepteerd hebben.. Het feit dat Bernhard het vertelt alsof het de normaalste zaak is van de wereld, vind ik van weinig respect voor je vrouw hebben. Daarbij vind ik het sneu en pijnlijk voor Juliana.

Zo worden er in het boek vele zaken aangekaart, zoals politieke vraagstukken, Bernhard zijn verleden voordat hij Juliana huwde, het Oranje vermogen etc. Op al de vragen geeft de prins antwoordt, wat je als lezer een bepaald beeld geeft of moet geven van de prins.

Het valt op dat Bernard het met bepaalde koningshuis-deskundigen het niet zo op heeft, hij noemt ze nep-historicus… Het kan natuurlijk, maar deze mensen moeten toch ook ergens hun bronnen hebben, en daarbij hebben ze toegang tot de koninklijke archieven… Tja wie moet je geloven hè, dat wordt met lezen van dit boek niet gemakkelijker.

Ik schrijf wel boek, maar het is meer een boekje van net honderd pagina’s. Dat maakt dat het met een paar uur gelezen hebt, een paar uur waarin je eigenlijk met meer vragen en frustraties over het handelen van Bernhard blijft zitten. Echter, het is een boekje dat je wel in je koninklijke bibliotheek moet hebben, zeker als verzamelaar.