Tijdens wandel- en fietstochten fotografeerde Jan Verhagen olifantenpaadjes met de intentie de verzameling ooit eens in een boek vast te leggen. In eerste instantie wilde hij zich beperken tot zijn woonplaats Sint-Oedenrode. Na de fusie met Schijndel en Veghel in 2017 dacht hij: Waarom ook niet? Het ‘jachtgebied’ werd uitgebreid naar geheel Meierijstad.

Olifantenpaadjes zijn paadjes die spontaan ontstaan zijn. Ze worden ook wel afsnijpaadjes of afstekertjes genoemd. Sommige paadjes zijn er al sinds mensenheugenis en iedereen maakt er wel eens gebruik van. Olifantenpaadjes zijn vernoemd naar de olifanten in Afrika en Azië, die slingerend door het landschap op zoek gaan naar voedsel, schaduw en water. Dat doen ze altijd via de kortst mogelijke weg. Ook andere dieren maken daarna gebruik van de ontstane routes. Olifantenpaadjes komen niet alleen bij kruisingen en splitsingen van wegen voor, maar vooral bij scholen, bushaltes, speelvelden en parkeerplaatsen. En zelfs bij parken waar officiële paden zijn aangelegd. Vaak zijn ze korter dan het officiële pad en ook veiliger, omdat er drukke afslagen of kruisingen vermeden worden.

Stedenbouwkundigen maken op de tekentafels keurige structuren van trottoirs, wegen en paden. Elke centimeter is in theorie gepland maar na realisatie is vaak te zien dat mensen zich er op meerdere plaatsen weinig of niets van aantrekken en haast instinctmatig hele hoeken afsnijden door over grasvelden en door parken of zelfs door struikgewas te lopen of te fietsen. Een boeiend fenomeen. Een stil protest eigenlijk tegen de planologen, die niet altijd rekening houden met de wensen van de weggebruikers.
Verhagen: “Meerdere mensen laten zich niet leiden door gebaande wegen, zijn wel eens wat rebels en vertonen eigenzinnig gedrag, waardoor creatieve veranderingen ontstaan. Zichtbare veranderingen in dit geval. Vaak zijn de olifantenpaadjes korter dan het oorspronkelijke tracé en nog belangrijker, meestal zijn ze ook stukken veiliger. Drukke afslagen en kruisingen worden immers vermeden. Haakse hoeken worden vloeiende lijnen. Zoals ik er naar kijk, voegen de paadjes dus iets wezenlijks toe aan de wegenstructuur.”

Samen met zijn goede kennis en fotograaf Frans Mabesoone doorkruiste Jan al fietsend, gewapend met camera, pen en papier en uiteraard met het meetwiel, de uitgestrekte gemeente Meierijstad: van Beek en Donk tot Best en van Uden tot Boxtel. In totaal resulteerden de speurtochten in ruim 1500 foto’s van paadjes in Schijndel, Veghel en Sint-Oedenrode. Een selectie van 170 foto’s kreeg een plaats in dit boek. Hierbij worden ook de locatiegegevens, afmetingen en toepasselijke achtergrondinformatie van de olifantenpaadjes genoemd.