Van de achterflap:
In de naoorlogsliteratuur geldt Max von der Grün als een van de belangrijkste exponenten van de zgn. Dortmunder Gruppe '61, een stroming die zich bezighoudt met de arbeidersliteratuur. De wereld van de arbeiders, die leven met hun werk en werklooszijn, staat centraal.
In zijn roman 'Wie het vuur aanwakkert' schetst Max von der Grün de huidige maatschappelijke en politieke situatie in West-Duitsland. Een onrustige maatschappij, een verontrustende maatschappij.
De hoofdpersoon, de bouwvakker Lothar Steingruber, is werkloos. Omdat hij geconfronteerd wordt met gebeurtenissen die hij niet begrijpt, vraagt hij zich af wat de zin van zijn leven is. Zijn vrouw werkt als bibliothecaresse, zodat financiële problemen eigenlijk geen rol spelen, wat de nutteloosheid van Steingrubers bestaan nog eens benadrukt. Hij gaat voor ee dubieuze transportonderneming 'zwart' rijden en raakt verwikkeld in de strijd om het behoud van een woonwijk die om speculatieve redenen moet worden afgebroken.
Van een progressieve geestelijke krijgt Steingruber vervolgens een baantje als kerkhofbewaker en ontdekt een complot van neo-nazi's, kringen waarin achteraf zijn dochter blijkt te verkeren. Op dat moment breekt hij met zijn passieve instelling als slachtoffer van omstandigheden: hij engageert zich.
Als een rode draad loopt het thema rechts-radicalisme door dit boek heen, doch vóór alles is 'Wie het vuur zaait' een appèl aan het individu om zich niet door omstandigheden te laten leiden.

Van Max von der Grün ook hier verkrijgbaar: 'Late liefde'.