Eeuwenlang, tot 1795, hebben de inwoners van Haarlem het zonder huisnummers moeten stellen. Daarom had men bedacht elk huis van een naam te voorzien. Om deze namen aan de voorbijganger kenbaar te maken werden zij op de voorgevel of op de deur geschilderd. Vooral ambachtslieden en winkeliers hadden de behoefte aan een meer opvallend adreskaartje. Zij maakten dan ook veelvuldig gebruik van uithangborden. Nog mooier was het de huisnaam een permanente plaats in de voorgevel te geven. Vanaf de zestiende eeuw ging men dan ook over tot het maken van gevelstenen. In Haarlem werden vooral in het begin van de zeventiende eeuw veel gevelstenen aangebracht. Een honderdtal van deze soms zeer fraaie stukjes beeldhouwwerk heeft de tand des tijds en de sloopwoede van de negentiende eeuw weten te doorstaan. Een groot aantal is nog in het Haarlemse straatbeeld te bewonderen; anderen bevinden zich in musea en privécollecties.
Voor de eerste maal is door middel van uitgebreid archiefonderzoek getracht te achterhalen door wie de gevelstenen zijn aangebracht. Dan blijkt dat deze gewoonte in alle lagen van de bevolking voorkwam: zowel rijke biermagnaten als minder gefortuneerde handwerkslieden lieten hun huis met een gevelsteen verfraaien.
Bij het onderzoek zijn ook nog tientallen gevelstenen boven water gekomen die
in de loop der tijd zijn verdwenen.
Niet eerder zijn de Haarlemse gevelstenen op zo’n uitgebreide schaal onderzocht.
Het boek bevat ook een schat aan informatie over de mensen die achter de gevelstenen hebben gewoond en gewerkt.