Lucien Hervé wordt beschouwd als een van de grote architectuurfotografen van de 20e eeuw. Hij werkte samen met Le Corbusier van 1949 tot de dood van de architect in 1965 en ontwikkelde een goede verstandhouding. Le Corbusier heeft zelfs eens gezegd dat Hervé 'de ziel van een architect' had.
Door middel van licht en schaduw definieerde hij de dialoog tussen inhoud en vorm. Door een sterk contrast tussen licht en schaduw in zijn onderwerp aan te brengen en de nadruk te leggen op details van gebouwen, kon Hervé de diepte van een kamer, het oppervlak van een muur of de kracht van het geraamte van een gebouw communiceren.

Hervé (geboren László Elkán) werd in 1910 in Hongarije geboren, verhuisde op 19-jarige leeftijd naar Parijs en kreeg in 1938 het Franse staatsburgerschap. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij gevangen genomen door de Duitsers, ontsnapte en werd lid van het Franse verzet onder de naam Lucien Hervé, die hij daarna behield. Na de oorlog liet hij de politiek achter zich en ging hij schrijven voor kunsttijdschriften. Het was een van zijn redacteuren die hem voorstelde Unité d'Habitation te bezoeken. Hervé begon te experimenteren met fotografie, waarbij hij beelden over- of onderbelichtte en vaak sterk uitsnijdde om ongebruikelijke composities te krijgen in navolging van het werk van avant-gardistische kunstenaars als Piet Mondriaan, László Moholy-Nagy en Alexander Rodchenko.
The Eiffel Tower is een visuele studie, die Hervé al begon in zijn jeugd. Hij heeft er zijn hele leven aan gewerkt.
Hervé overleed in Parijs in 2007.