variërend van schoon en gaaf tot met gevlekt of lichte gebruikssporen.

Boekbeschrijvingen:

1. Booven, Henri van De scheiding: Geschreven in oorlogstijd October 1914 - Mei 1919
Zonder jaar (1919), 1e druk, 294[1] blz., originele groenroze linnen band met goudopdruk. Band met vlekjes. Ingevoegd los vel met verbeteringen.
Bladzijden gaaf, schoon en egaal licht vergeeld. Stevig gebonden exemplaar.
Inhoudsopgave:
Hoofdstuk 1: Het feest der ‘Snepkes’
Hoofdstuk 2: Bij van Damme
Hoofdstuk 3: Na jaren
Hoofdstuk 4: De eerste uittochten
Hoofdstuk 5: Naar Leuven
Hoofdstuk 6: De verwoesting van Leuven
Hoofdstuk 7: De calvarie der zeventig
Hoofdstuk 8: Het wederzien
Hoofdstuk 9: In de nacht
Hoofdstuk 10: Aan de Nethe
Hoofdstuk 11: Louise's tweede huwelijk
Hoofdstuk 12: De scheiding

2. Bruggen, Kees van Koning Adam
1921, 1e druk, 205[32] blz., originele groenroze linnen band met goudopdruk. Bladzijden zijn schoon, gaaf en vergeeld.

3. Bruggen, Kees van Zondvloed
Zonder jaar, 1e druk, 199[1] blz., originele groenroze linnen band met goudopdruk. Hoekjes licht gestoten. Rand van blz. 199 cm ingescheurd (geen tekstverlies, zie foto). Bladzijden zijn schoon, gaaf en vergeeld. Stevig gebonden exemplaar.

4. Goudsmit, Sam Zoekenden
1918, 2e herziene druk, 274 blz., originele grijze halflinnen band met lichtgrijze kartonnen platten en donkergrijze opdruk. Bandontwerp door P.H. Praag. Band vergeeld, rechtsonder hoekje licht beschadigd. Op het eerste schutblad staat een handgeschreven naam en adres: "A. E(?) Hartman, Tuijll v. Serooskerkenplein 13, Amsterdam". Bladzijden zijn gaaf, schoon en vergeeld.

5. Meester, Johan de De zonde in het deftige dorp
Zonder jaar, (1912) 1e druk, 320 blz., originele groenroze linnen band met goudopdruk. Op schut- en titelbladen staat een naamstempel van H. Bos Nymegen. Bladzijden zijn gaaf, schoon en vanuit de randen egaal vergeeld.

Tekstfragment blz. 5: Eerste hoofdstuk

IN de huiver-druiling dier donkere dagen droop de influenza de lucht uit. Stork was zelf even besmet: moeë oogen in holle, pijn-omrande kassen, rare rillingen boven de dijen, scheuten als raakte hij toe aan de jicht, en dat ellendige duizeligloome.... Toen had hij tegen heug en meug sterk ontbeten: een groot bord porridge, spek en eieren, rhum in de thee; en op zijn oudste fiets, zijn taaiert, de stroeve knarser die maar niet stuk wou, was hij heen en weer naar de stad gesjouwrend, zeven en dertig minuten heen, elf de wallen om, niet gestopt, acht en dertig en een halve terug. De stad lag op 8½ K.M. afstand. Daarop in het bad dat gereed stond; douche na; en terstond er op uit, achter-langs naar den tuinman op Veldheim. - Nu liep hij weer blootshoofds bij de honden.

De goeierts, je kon het terstond aan ze merken, wanneer hij één dag zich niet met hen bemoeid had. Ze kropen, verlegen, bedelachtig, ze vleiden infaam als arme lui, bij wie een rijke oom op bezoek komt. Nero keek of hij ziek was geweest!

- Ritsj! d'er uit en allemaal mee! Jullie mag niet doen als schooiers! Gentlemen ben j'altijd! Verstaan? - Terwijl hij ze toesprak, commandeerend, brak een kriebel van heeschheid zijn stem. Hij slikte diep en slikte mist in, zag heel de plaats vóór den stal als een stoombad - wolken tegen de aarde gezakt. Kilstijf staken de staven der hekken dun-hoog op in den witten damp, droef ging het klamme takken-gewar in de wazige dichtheid verloren. Stork rilde. Maar Bruno sprong lomp tegen hem op en hij gréép het dier, hield het overeind, van hem af.

- Nero hier! Beroerde hond, mot Cornelia weer brommen? Jullie hèbt niet het huis in te gluipen.... Marsch!....

Hij armzwaaide als met een zweep.

Nooit ze te slaan, was hem vaste regel. Drie Ulmer doggen, vier St. Bernard's en een Colli vormden de veelbespotte kolonie. Vrij liet hij ze blaffen, janken en door den tuin rennen. Maar bij ongehoorzaamheid werd zijn stem zwaar van gezag en op de gebiedend-heid van zijn gebaar kwàm de schuldige, onderworpen. Slechts eenmaal was hij géén baas gebleven. Zeus had een jonge geit doodgebeten. Deze ruwheid van Zeus had drie gulden gekost en een eindeloos dorps-gepraat. Nu was men aan de honden gewend en ging hij dagelijks met ze den weg op, soms met alle acht tegelijk.

- Dokter met z'en kostjongetjes, luidde de vaste geduldige grap, en er bestond een prentbriefkaart: 't