Verdragen geloof en wetenschap elkaar of sluiten zij elkaar uit? Is de kerk een stimulans geweest voor de ontwikkeling van het wetenschappelijk onderzoek of juist een rem? Moeten gelovigen bang zijn voor nieuwe ontdekkingen of moeten zij die juist toejuichen? Het zijn vragen die de gemoederen nog steeds bezighouden. In deze bundel gaan vier Nijmeegse historici, werkzaam in het onderzoeksprogramma `Christelijk Cultureel Erfgoed´, op zoek naar de verhouding tussen geloof en wetenschap in de geschiedenis van de christelijke traditie. Kees Veelenturf belicht theologische en natuurwetenschappelijke noties in uitbeeldingswijzen van God de Schepper zoals die in de kunst vanaf de vroeg-christelijke tijd zijn overgeleverd. Peter Raedts maakt duidelijk dat de theologie zelf zich in de middeleeuwen tot een wetenschap ontwikkelde, maar dat die verwetenschappelijking van de theologie in zekere zin ook weer als mislukt beschouwd moet worden. Hans Thijssen ontmythologiseert het kerkelijk proces tegen Galileo Galilei, dat uiteindelijk meer een proces over het gezag van de kerk dan over de waarheid van de wetenschap blijkt te zijn. Peter Nissen belicht de onderstroom van vroomheidsbewegingen die zich tegen de ongebreidelde nieuwsgierigheid van de wetenschap keerden. Een actueel debat sluit de bundel af. De Leidse filosoof Herman Philipse verdedigt zijn stelling dat geloof in God en wetenschappelijk denken onverenigbaar zijn, terwijl de Utrechtse theoloog Anton Houtepen de tegenovergestelde stelling verdedigt: geloof en wetenschap vullen elkaar aan. Deze veelzijdige bundel geeft historische verdieping aan een discussie die velen bezighoudt.