Uit de reeks Nederlandsche Bibliotheek onder redactie van Ida Heijermans. Rugeinden licht gestoten. Band iets scheefgelezen, verder stevig gebonden. Bladzijden schoon, gaaf en wit. Een aantrekkelijk exemplaar van deze – ook in tweede druk – zeldzame titel. Deze roman biedt een diepgaande reflectie op maatschappelijke veranderingen en de rol van vrouwen, passend in de Nederlandse literatuur van het fin de siècle.

TEKSTFRAGMENT:
(Blz. 150-151):

— niet-waar?"
Zij kon niet antwoorden. Zij snikte steeds
heviger. En hij herhaalde:
„Je moet er niet om huilen. — Het is zoo
goed, dat juist ik de ziekte heb gekregen;. en
niet een van de jongens, of Julie, of jij zelve.—
Ik ben toch ten slotte maar een vreemde niet
waar ; al heeft niemand mij dat ooit laten voelen.''
„O George, — George — spreek toch zoo
niet," — bracht Hélène met moeite uit! „Ik kan
het niet aanhooren."
— „Ik wilde je alleen nog maar vragen hen
allen van mij te groeten: je mama en de broers
en Julie. — Zal je hen zeggen, dat ik nu aan
hen gedacht heb, later, wanneer — —"
— ,,Ik kan het niet hooren," riep zij opnieuw.
— Hij zweeg, — met iets als een vreemden
glimlach op zijn gelaat, — alsof hij zich ver-
wonderde over de hevigheid harer smart.
LEVENS-ERNST.
151
Maar hij was te zwak en te uitgeput om er
nu over te kunnen denken.
Zoo, totdat de morgen. — heel flauw, als een
echte wintermorgen, — naar binnen schemerde,
wachtten zij beiden op de komst van den dood. —
Maar het werd licht, steeds lichter; langzaam
wonnen de zonnestralen in kracht. — En de dood
kwam niet. —
Toen opende hij eindelijk verwonderd de
oogen en vroeg: „Hélène, is het dag?"
En zij begreep dat hij zich verbaasde daar-
over, over het aanbreken voor hem van een
nieuwen aardschen dag, — dien hij gemeend had
dat over hem nooit meer lichten zou.
— Toen herleefde, plotseling en sterk, in haar
hart de blijde hoop.
Julie had bitter geschreid, toen zij den brief
harer moeder ontving met de tijding van
George's ziekte. Want eerst had zij het wel prettig
gevonden dat het uitbreken der typhus-epidemie
haar verblijf bij de familie Rahden verlengde.
O zeker, zij had wel innig medelijden met die
arme, zieke menschen! Zij was goedhartig en
warm-voelend genoeg, om hartelijk...