Bijzonderheden: Stevig gebonden, maar de rug is gedeukt. Platten vertonen schaafplekjes aan de randen en zijn enigszins verbleekt.
Een aantal bladzijden heeft in zwart krijt een kinderbijdrage (zonder tekstverlies). Zie foto voor details.
Overige bladzijden zijn gaaf, schoon en enigszins vergeeld. In de marges hier en daar wat roestvlekjes.

Extra info:
Inhoud van Deel LXXII (Juli-December 1926 - halfjaargang):

ARTIS IN DE KUNST door Siegfried van Praag, met 28 illustraties
DE SCHILDER BAKELS door H.F.W. Jeltsje, met 14 illustraties
BALLINGS GEBED door Annie Salomons, met 14 illustraties
BLOEMEN IN DE KUNST, II, Het Bloemenstilleven door C.A.B. van Herwerden, met illustraties
BREUGEL (PIETER) door A.J. Mosch, met 4 illustraties
CANTRE (JOZEF) EN ZIJN WERK door E.V. van den Tol, met 17 illustraties
ENGELSCHE CARICATURE (DE MODERNE) door Cornelis Veth, met 12 illustraties
DE ANDEREN door Elisabeth Zesire, met 3 illustraties
DE STEM AAN DEN INGANG door Roel Houwink, met 6 illustraties
DE ZOEKER door H. Loins, met 5 illustraties
FIDEL door Top Naeff, met 4 illustraties
FRANSCHE SCHILDERKUNST (Overwegingen naar aanleiding van de tentoonstelling in het Rijks- en Stedelijk Museum) door A.M. Hamacher, met 8 illustraties
GRAPHISCHE KUNSTENAARS door Laurens van der Waas, III, Fokko Mees, met 6 illustraties
GULBRANSSON (OLAF) door Cornelis Veth, met 11 illustraties
HET BOSCHPLEKJE door Joan van Looy, met 12 illustraties
ISRAELS (ISAAC) door J.R.T. Campfort, met 12 illustraties
ITALIAANSCHE SCHILDERKUNST (DE HEDENDAAGSCHE) EN ANTONIO DONGHI, door Tilla Bucch, met 8 illustraties
KERSTNACHT door J.W.F. Wermus Buning, met 12 illustraties
KRONREX door H. Loens, met 5 illustraties
LAZARUS door H. Loens, met 5 illustraties
MARTJE MATERS, GEB. VROOM door J.M. IJssel de Schepper-Becker, met 5 illustraties
OUDE LIEDJE door Agatha Sieger, met 12 illustraties
STYPOSTEYN door Mr. M.J. Schretlen, I, met 11 illustraties
STREN (JAN) = JAN STEEN 1626-1926, door Mr. J. Slagter, met 7 illustraties
STROPHEN door G. Canterbergh, met 4 illustraties
TOOROPS (OVER JAN) LATERE WERK EN DE KRITEK door Frances H.A. van den Oudenburg Pieterse, met 6 illustraties
VLAAMSE HOUTSNIJKUNST door Frank van den Wijngaert, III, Henri van Straten, met 4 illustraties
VREDE door Frits Tingen, met 4 illustraties


Tekstfragment:Het oordeel door Jan R.Th. Campert

Het oordeel
Toen ik wakker schrok dien nacht -
in de lage kamer was het duister geworden,
door de open vensters zag ik stormende horden
wolken langs den hemel, een roeklooze jacht -
werd ik bevreesd en tastte mijn hand
bang naar ééne, die naast mij sliep,
tot ik haar vond; fluisterend eerst riep
ik haar naam, dan lùid, als over een land
eindloos en vlak verdoolde mijn kreet.

Buiten over verwilderde tuinen - de rozen
waren al làng verbloeid, door de broze
loovers ging de wind vlagend en wreed -
hokten de wolken samen, verdichtend
tot één somber doek, de kleine maan
leek een verdwaalde ster; dàn - uw éérste vermaan
zwak nog en weifelend, maar alreede weerlichtend
langs den einder, vèr-af het donker spreken
van uw stem.

In haar slapen diep
noemde één mijn naam, o deze riep
in mij wakker herinneringen aan and're streken,
aan al de lichte steden van dit land,
hun pleinen, straten en de donkere oogen
der vrouwen, haar monden, den zoeten logen,
die het hart verteert als een woek'rende brand. -

Buiten groeide stilte tot een dreigen,
de wind lag ademloos ergens neer, -
maar op mijn schouder sluipend en teer
voelde ik haar hand en het snelle hijgen
hoorde ik van één, die gevaren vermoedt,
maar niet weet welke wegen zij naad'ren. -

door de ramen zag ik 't àl duisterder vergaad'ren
der buien, stapelend over elkander, vechtend verwoed -
een lìcht - en van nabij het duidlijk teeken,
dat uw vinger schreef aan den wolken-wand;
ten twéede male uw stem, die van elken kant
scheen te komen, het groot en machtig spreken
van hem, die geen talmen ooit heeft geduld -
en ik begreep en achtte niet der ander roepen,
ik trad uit naar het terras waar boomen-groepen
stonden rondom, in hun ellendig kleed gehuld,
alsof zij mee aanklaagden in dit gericht, -
maar mijn bloed had zijn opstandigheid verloren,
alles wat wàs, wat ééns mij kon behooren
verdween toen ten dèrde male een licht,
flitsend en wit, oordeelend kruiste over mijn leven,
toen ten dérde male uw stem als een vlam,
zoo indringend en fel, tot mij kwam
en mij deed stamelen: ‘vergeven, vergeven....’

En ik hervond mijzelf tusschen gras en struiken,
de hemel was helder en koel en de wind
streelend als de hand van één, die bemint -
ergens in den tuin begon een vogel te tjuiken.

Achter mij het huis: puinen van hout en steen;
onder geblakerde binten zij, die mijn rusten deelde,
maar dat was al eeuwen, eeuwen geleden,
en ik ging zwijgende heen,
mij wendend van asch en stof,
dit somber, afgrijselijk graf,
van één, die liefde achteloos gaf, -
in een nieuwe wereld alleen,
langs het smalle pad door den hof,
die nog nooit zóó verwilderd scheen.