Oorspronkelijke titel: Zlatá brána otevřená (1964)
1e dr. Nederlandse uitgave: 1964

De Kukelhaan is een Nederlandstalig kinderboek met versjes van Paul Biegel en illustraties van de Tsjechoslowaak Adolf Zábranský. Het oorspronkelijke Tsjechoslowaakse werk werd in 1964 uitgegeven als Zlatá brána otevrená bij uitgeverij Artia in Praag, en was gevuld met tekeningen geïnspireerd op oude Tsjechische versjes. Aan Biegel werd gevraagd nieuwe gedichten te verzinnen die bij de tekeningen pasten, en het resultaat werd in 1964 uitgegeven bij Uitgeverij Holland in Haarlem.

Adolf Zábranský (1909 - 1981) was een Tsjecho-Slowaaks kunstenaar en illustrator, die onder meer illustraties maakte voor kinderboeken van onder andere Petr Denk. Enkele van zijn tekeningen zijn ook in Nederlandstalige kinderboeken verwerkt, waaronder De kukelhaan van Paul Biegel.

Het meest bekend was hij vanwege zijn diverse illustraties voor kinderboeken. Zo illustreerde hij boeken van schrijvers als Ivan Olbracht, Josef Štefan Kubín en František Hrubín. Maar dus ook boeken van Paul Biegel.
in 1972 kreeg Zábranský , voor zijn oeuvre als illustrator van kinderboeken, de Hans Christian Andersenprijs en hiermee internationale erkenning voor zijn werk.

Paul Biegel (1925 – 2006) was een Nederlandse schrijver, die vooral bekendheid geniet vanwege zijn kinderboeken. Voor zijn werk ontving hij onder meer twee Gouden Griffels, vier Zilveren Griffels en een nominatie voor de Hans Christian Andersenprijs.
Zijn eerste boek, De gouden gitaar, werd gepubliceerd in 1962. Drie jaar later groeide hij met de publicatie van Het sleutelkruid, uitgeroepen tot Kinderboek van het jaar, binnen korte tijd uit tot een van de bekendste kinderboekenschrijvers van Nederland. In totaal schreef Biegel meer dan 50 boeken, doorgaans uitgegeven bij Uitgeverij Holland. Zijn werk, waarvan hij De tuinen van Dorr en De soldatenmaker tot zijn eigen favorieten rekende, is vertaald in het Engels, Frans, Duits, Deens, Zweeds, Welsh, Afrikaans, Japans, Turks, Grieks en Spaans.

Hoewel Biegel zelf vond dat hij niet altijd specifiek voor kinderen schreef, wordt zijn werk doorgaans tot de jeugdliteratuur gerekend. De meeste van zijn boeken bevatten sprookjesachtige elementen en figuren, zoals sprekende dieren, draken, feeën, dwergen en prinsessen. Ook verhalen die zich aanvankelijk afspelen in de echte wereld zijn daar niet per definitie aan gebonden; vaak belanden de hoofdpersonen uiteindelijk alsnog in een droomwereld, waar ze situaties meemaken die in het dagelijks leven onmogelijk zijn. Voorbeelden hiervan zijn Juttertje Tim (1991) en De soldatenmaker (1994). Waar Biegels boeken voor jongere kinderen vaak wat lichtvoetiger zijn, is de sfeer in zijn werk voor oudere kinderen doorgaans grimmiger. Deze behandelen veelal een vorm van de moralistische strijd tussen goed en kwaad, waarbij het goede steevast aan het einde overwint. Ook ernstige thema's als dood, oorlog, afgunst en angst komen met grote regelmaat in de boeken van Biegel voor.

Een stijl die in verband staat met het sprookjesverhaal en die door Biegel veel werd gebruikt is de raamvertelling, waarbij een verhaal de omlijsting vormt voor een serie van andere verhalen. Onder meer Het sleutelkruid (1964), Japie en de dingen (1984), Nachtverhaal (1992) en op subtielere wijze De tuinen van Dorr (1969) maken gebruik van raamvertellingen. Deze vorm bood hem de ruimte om zijn fantasie in een kleinere ruimte kwijt te kunnen.
Biegels taalgebruik wordt vaak omschreven als geraffineerd en rijk, vol vergelijkingen, metaforen en zelfbedachte woorden. Hij nam kinderen erg serieus, meende dat ze meer konden en wisten dan menig volwassene dacht, en schuwde daarom ook moeilijkere woorden en thema's niet. Bij de bewerkingen van klassieke verhalen, zoals Reinaart de vos en De zwerftochten van Aeneas, heeft hij zich veel creatieve vrijheden veroorloofd wat de brontekst betreft, ten gunste van een goed lopend verhaal, dat ook voor kinderen aantrekkelijk was om te lezen.
(Wikipedia)