Vlamingen zijn doemdenkers en zeurkousen. Zelfs in een schitterende blauwe lucht gaan ze speuren naar donkere regenwolken. Vlaam- se kroegen zijn eindeloos lang open. Vlaamse kroegpraat gaat over de Structuren waar niet aan te tornen valt en over de Genieën die zich te pletter lopen tegen die muur van Structuren en over hoeveel beter het bij een ander is. Met een masochistisch genoegen fokken Vlamingen het eigen minderwaar- digheidscomplex. Vlamingen zijn nestbevuilers. Hollanders weten wel beter. Naar buiten toe draagt de Hollander het imago uit van een klein-dapper-progressief land dat in het koor van de Groten gehoord mag worden. Naar binnen toe is de Hollander al even ingenomen met zichzelf. De Hollander is chauvinistisch, pretentieus, hij is een betweter, een mooiprater. Myriam Ceriez woonde en werkte) twee jaar in Amsterdam. Jaren waarin ze hartgrondig de pest kreeg aan het wij van het Zuiden doen ons best en het wij van het Noorden zijn de besten. Pendelend tussen Amsterdam en Brussel moesten de verschillen haar wel opvallen. Zij was journaliste bij Nieuwsnet, het blad dat voor het ter ziele ging, beloofde Hollands Time-News- week-Express-Spiegel te worden. Zij was de huis-Belg van de redac tie. Zij leerde er Holland van bin- nenuit kennen, het imago en wat eronder schuilt en ging Vlaanderen met andere ogen bekijken. Daarover schreef ze in Knack, het Vlaamse magazine voor mensen die denken. Gebelgd in Arnsterdam is gebaseerd op die columns. Chagrijnig, venijnig, lief, charmant, de vinger op de wonde: de Hollandse natie in een Vlaamse spiegel.