Jacob Israël de Haan wordt in 1881 in Smilde geboren als zoon van een joodse voorzanger. Eerder dat jaar werd zijn zusje Caroline (later bekend als de schrijfster Carry van Bruggen) geboren.
Na een paar jaar in Gorredijk gewoond te hebben, verhuist het gezin naar Zaandam. Jacob brengt er zijn jeugd door en volgt de opleiding tot onderwijzer aan de kweekschool in Haarlem. Na zijn studie vestigt hij zich, na een korte periode in Culemborg, in Amsterdam als onderwijzer.

In 1919 vertrekt De Haan naar Palestina. Hij vestigt zich in Jeruzalem, geeft als jurist les aan de rechtsschool en werkt als journalist voor het Algemeen Handelsblad en De Groene Amsterdammer. Zijn kritische stukken daarin over de praktijk van het politieke zionisme en zijn groeiende sympathie voor de ultra-orthodoxen en de Arabieren brengen hem steeds vaker in conflict met seculiere zionisten. Onder meer zijn ijveren voor een staat waarin Joden en Arabieren als gelijken kunnen samenleven, leidt ten slotte tot zijn gewelddadige dood op 30 juni 1924.

Tegelijkertijd met zijn dood verschijnt in Nederland zijn bundel Kwatrijnen, waarin zijn reis naar Jeruzalem en zijn belevenissen aldaar zijn opgetekend. Achtereenvolgens komen aan bod: vertrek uit Amsterdam, aankomst in Palestina, Jeruzalem, vriendschap met Arabieren. Met als rode draad daar doorheen onrust, twijfel en heimwee.