Het oude stadsdeel van menige stad met een geschiedenis is doorgaans het resultaat van een groeiproces. Het geplande stadsdeel lost voor een groot deel de bezwaren, die aan dit groeiproces kleven, op. Deze hypothese heeft tot een morfologische studie naar de verschijningsvorm van de ‘gegroeide’ stad, versus die van de ‘geplande’ stad, geleid. Voor de ‘gegroeide ‘stad zijn twee nederzettingstypen als casusstudie genomen, namelijk de middeleeuwse FAUBOURG in Europa en de huidige SAUATTER in de ontwikkelingslanden. De vergelijkingsstudie is dus bepaald door een matrix, waarbij voor elk nederzettingstype de kenmerken (zowel positief, als negatief } zijn geanalyseerd en onderling vergeleken.Door deze studie bewust te richten op de vergelijkingen, in plaats van de verschillen, wordt hierbij aangetoond dat, onder vergelijkbare condities, het wordingsproces dezelfde trend volgt. Ook blijkt dit het geval te zijn met de ‘geplande’ nederzetting-gevrijwaard van chaos, onregelmatigheid, illegaliteit en stedelijke armoede -als de ideale tegenhanger van het ‘gegroeide’ nederzettingstype. Zoals de ongecontroleerde groei van de FAUBOURG in de middeleeuwen heeft geleid tot de opkomst van de ideale nederzettingen «de ‘bastide’ in Frankrijk, 'new-town’ in Engeland, 'Freiheiten’ in Duitsland of ‘población' in Spanje. Zo zijn er parallellen te trekken met de opkomst van de ideale nederzetting, genaamd ‘sites-andservices’, als reactie op de ongecontroleerde groei van de SQUATTER In de huidige ontwikkelingslanden.