Over het werk van Margriet de Bruin, Jaap Clement, Harry Dister, Leonne Hendriksen, Jan van der Hijden, Marie José Muré, Joop Noordkamp, Ada Roos en Jules van de Vijver.

De Jan van Eyck Academie / Margaret van Eyck Academie of Van Eyck – Meervoudig instituut voor beeldende kunst, ontwerp en reflectie is een internationaal post-academisch instituut voor beeldende kunst in de Nederlandse stad Maastricht. Het instituut is gevestigd in een gebouw uit 1958–61 van architect Frits Peutz aan het Academieplein in het Jekerkwartier. Het gebouw is een gemeentelijk monument.
Geschiedenis
Al voor de Tweede Wereldoorlog bestonden er plannen om in Maastricht een Rooms-katholieke hogere kunstopleiding te vestigen, ter aanvulling van de bestaande Middelbare Kunstnijverheidsschool (thans Academie Beeldende Kunsten Maastricht) en als katholieke tegenhanger van de niet-confessionele Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Na de oorlog werd het plan opnieuw opgepakt door de Sint-Bernulfusstichting, waarin Limburgse kopstukken als de kunsthistoricus Joseph Timmers, de architect Alphons Boosten, de voorzitter van het LGOG Émile Batta en diverse geestelijken zich verenigd hadden. Op 13 mei 1948 werd de Jan van Eyck Academie officieel opgericht, genoemd naar de laatmiddeleeuwse schilder Jan van Eyck. De academie stelde zich ten doel hoger kunstonderwijs aan te bieden in de breedste zin van het woord, hoewel er vanuit werd gegaan dat dit ten dienste van de katholieke kerk zou zijn. De academie zou met name een rol moeten spelen in de herbouw, reconstructie en herinrichting van in de oorlog verwoeste (katholieke) kerkgebouwen. De academie was vanaf het begin een privé-instelling, die gesubsidieerd werd door het Rijk, de provincie Limburg en de gemeente Maastricht.
Op 1 oktober 1948 ging het onderwijs aan de academie van start met zeven studenten, in de loop van het cursusjaar uitgebreid tot vijftien. De priester Leo Linssen was de eerste directeur. Een van de eerste docenten was de Belgische beeldhouwer Oscar Jespers (1949–56). De lessen vonden plaats in het voormalige Bonnefantenklooster, dat gedeeld moest worden met andere instellingen. In 1951 verhuisde de academie naar het voormalig Rooms-katholiek weeshuis, een monumentaal, 17e-eeuws gebouw. Tegenwoordig is hier de Toneelacademie Maastricht gevestigd. In 1954 volgde prof. J.J.M. Timmers Linssen op als directeur. Bij het tweede lustrum in 1958 vond een grote tentoonstelling plaats in de Dominicanenkerk. Bekende docenten in deze periode waren Charles Eyck en Hubert Levigne. Rond 1960 kwam het huidige, door architectenbureau Peutz ontworpen gebouw tot stand op een voormalige opslagplaats van Gemeentewerken, in de buurt van de twee eerdere vestigingsplaatsen. In de jaren zestig vervluchtigde het katholieke karakter van de opleiding. Albert Troost werd in 1965 de derde directeur. In de jaren zeventig kwam er meer ruimte voor onderzoek en experiment. Vanaf de jaren tachtig kreeg de Van Eyck een internationaler karakter en werd Engels de voertaal
. Van 1980–82 was Ko Sarneel interim-directeur, opgevolgd door William Pars Graatsma (1982–91) en Jan van Toorn (1992–98).
Een van de belangrijkste vernieuwingen van Koen Brams, directeur vanaf 2000, was het openstellen van alle colleges, lezingen en andere activiteiten voor het publiek. De academie ging zich tevens nóg nadrukkelijker richten op de Euregio Maas-Rijn en het overige buitenland. In 2011 werd het voortbestaan van de academie onzeker nadat staatssecretaris Halbe Zijlstra de rijkssubsidie voor de periode 2012–16 had gehalveerd, waarna er helemaal geen subsidie meer verleend zou worden. Hoewel dit besluit later deels teruggedraaid werd, moest het instituut op zoek naar aanvullende financiële middelen. In 2018 bestond het budget van circa 2,6 miljoen euro nog maar voor 1,6 miljoen uit overheidssubsidie. Een andere aanpassing was het verkorten van de ‘studietijd’ van twee naar maximaal een jaar (soms enkele maanden).(Wikipedia)