- hiervoor is de scriptie van K.C. Tammes over de nederzettingsgeografie van Warmond. Deze studie is in het kader van de opleiding sociale geografie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam gedaan en is in 1969 in de reeks Warmondse Bijdragen verschenen.

Het dorp Warmond is ontstaan op de eerste en oudste strandwal, welke deel uitmaakt van een complex van zandbanken langs de West-Nederlandse kust. Dit duin-landschap is omstreeks 5000 voor Christus ontstaan toen het Nauw van Calais door de stijging van de zeespiegel overstroomde. Hierdoor werden grote hoeveelheden zand uit het Kanaal naar genoemde kust gevoerd en afgezet als een reeks van evenwijdige zandbanken. Tussen die zandbanken vormden zich vochtige strandwallen.

Het gebied achter de zandbanken werd geheel van de zee afgesloten en verzoette langzamerhand door de erin uitmondende rivieren. Nadat het zo gevormde bin-nenmeer was dichtgeslibt waren er optimale voorwaarden voor veenvorming ontstaan. In dit gebied ontstonden in de eerste helft van de zeventiende eeuw de polders zoals de Zwanburgerpolder, de Boterhuispolder en de Zweilandpolder.

Door hun hoge ligging waren de strandwallen uitermate geschikt voor bewoning. Ze beschermden de bevolking tegen wateroverlast. De strandwal van Warmond werd daarom reeds vroeg bewoond, vroeger dan het tijdstip, waarop de eerste geschriften gewag maken van het dorp. Zo waren er in deze streek in de vijfde eeuw Angelsaksische nederzettingen. Pas in de negende eeuw vinden we schriftelijk bewijs van het bestaan van Warmond. In een goederenlijst van de kerk van Sint Maarten te Utrecht worden drie mansi (boerderijen) in Warmelde genoemd.