Het essay van Van Galen Last, hoewel slechts drieënzestig bladzijden, staat vol alinea's waarin zinnen van Hermans genomen worden voor wat ze willen voorstellen. Het is een effectieve manier van lezen want Hermans wordt wat betreft zijn stukken over Menno ter Braak en E. du Perron uitgekleed, met grote kalmte en door iemand die, na veertig jaar door hem te zijn gesard, precies weet waar de kleermaker zijn gedachten er niet voldoende bij had.

Van Galen Last is tot vervelens toe een verdediger geweest van Ter Braak en Du Perron, maar wie dat even vergeet en dit essay, net als de zinnen van Hermans, neemt voor wat het is, zal niet teleurgesteld worden. Men neme het systematisch meten met twee maten van Hermans, iets waar Van Galen Last nu definitief eens de vinger op legt, ook al zal het weinigen ooit zijn ontgaan. Tijdens een feestrede ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie onthulde Hermans dat ‘“de Haagse criticus Menno ter Braak nooit voor de militaire dienstplicht was opgeroepen”’. Van Galen Last vervolgt: ‘daarbij in het geleerde gezelschap suggererend dat hem, Hermans, een krijgshaftiger lot toebedeeld was geweest’. Hoeveel speciale nummers van literaire tijdschriften er ook over Hermans zijn verschenen, dit aardige feit, in deze combinatie, kent alleen iemand die tot Hermans' generatie behoort als Van Galen Last. Eenvoudige feiten, grote gevolgen. Dat gaat ook op voor iets dat eveneens iedereen weet, maar nooit zo effectief heeft gememoreerd: het feit dat Hermans iemand die in een krant schrijft placht aan te duiden als een ‘hoernalist’. De schrijver die hiermee zo triomfantelijk zijn gelijk haalt bij de non-valeurs voor wie alles wat in de krant staat gelogen is, heeft zichzelf aan de lopende band verhuurd aan Het Parool, De Haagse Post, Nieuws Net, Elsevier, NRC Handelsblad en met de instelling van iemand die te koop is voor wie het meeste biedt. In het geheel niet zo verwerpelijk, maar geen basis om anderen met ‘hoernalist’ aan te duiden.