Gery De Smet (1961, woont en werkt in Gent) is één van die razend interessante kunstenaars die in de kunstmedia al te weinig aandacht hebben gekregen. De reden is eenvoudig: zijn werk is zo gelaagd dat je er niet zomaar doorheen geraakt. De Smet schildert, maakt sculpturen, organiseerde enkele belangrijke performances en nog wat andere dingen. Hij begeeft zich op het snijvlak van beladen thema's als nationalisme, rechtse symboliek, neofascisme en dies meer - dingen die hij lijkt te omarmen, maar bij nader inzien ontmaskert en ze een ontluisterende context meegeeft. 
Zelf omschrijft hij dat als volgt: 'Mijn werk gaat vaak over de noodzaak en het misbruik van mythes en daarbij is de natuur en zijn symboliek nooit ver af. Verder stelt het vragen over de realiteit, inwisselbaarheid en toe-eigening van geschiedenis. Een zoektocht die je zou kunnen omschrijven als een onderzoek naar invented tradition.'
In ‘No Rules’ wordt een en ander geduid met een plejade aan beelden van zijn schilderijen, sculpturen en performances, maar ook met een sterke tekst van curator Valentina Gioia Levy, waaruit we veel leren.
Aan bod komen zijn performances, sculpturen en vooral schilderijen, want De Smet is een schilder. In het boek zit ook een multiple, die weerom inspeelt op De Smets kronkelende gedachtegoed. Op het eerste gezicht lijkt het een reeks rune-tekens, vaak geassocieerd met extreemrechts. Bij nader toezien zijn ze samengesteld uit fragmenten van pornobeelden: het beelden uit de LGTB-scene waarmee de fundamentalistische rune-tekens getransformeerd worden tot anti-establishment beelden.