"Hollandser kan het niet, op zaterdag 8 september 1990.
De dagen ervoor heeft een zware zuidwesterstrom huisgehouden in het werk en de blendende gronden van het nieuwe Ericssongebouw in Emmen bijkans blank gezet.
Maar bij het krieken van de dageraad lijkt deze zaterdag vooral zon in petto te hebben. Een strakblauwe lucht - met hier en daar een sigaarvormige witte wolk - waarschuwt alleen de kenner dat op korte termijn weersverandering op komst is.
Voorlopig lijken we het droog te houden. De in de nacht kwistig uitgestrooide strobalen vormen een kamerbreed tapijt in het scoutingkamp e op het zeskampterrein. Alsof dat spel juist niet aan modder en water zijn charme zijn ontleent.
Naarmate de ochtend vordert, verliest de zon terrein op de bewolking. Aan de kim ontwikkelt zich zelfs een inktzwarte bui in wat Erwin Kroll een 'chaotisch bewolkte hemel' zou noemen.
Als rond het middaguur de gezagvoerder van de PH-NZI zijn hemelsblauwe helikopter als een lichtvoetige libelle op het weiland aan de overkant laat hoppen, zijn voor het hoofdgebouw de eerste regenschermen al opgestoken.
Dat moet vanaf het dak een koddig gezicht zijn: al die blauwe bolletjes met daarin als een reperterende breuk het Ericssonvignet. Zodra de Zweedse koning de Emmer grond betreedt, breekt de wolk.
De plaatselijke harmonie Laus Deo (Loof den Heer) speelt onverdroten het volkslied van Zweden.
De plaatselijke bevolking, met duizenden samengestroomd achter de dranghekken voor de hoofdingang, juicht. De koning en de prinsgemaal zwaaien terug.
Als vorsten."