Oorspronkelijke titel: Layali alf layla (1982)
Vertaling uit het Arabisch: Richard van Leeuwen

Levendige hervertelling van het Arabische meesterwerk 'Duizend-en-een-nacht'
Mahfoez als rasechte verhalenverteller schreef met 'Arabische nachten en dagen' een roman die net zo kleurrijk en vermakelijk is als de inspiratiebron.

Bij De Geus verschenen 'Kinderen van Gabalawi' - `Nieuw Caïro' - 'Mijn Egypte' - 'Begin en eind'- 'In een roes op de Nijl' - De dwaaltocht' en 'Pension Miramar'
Verder de trilogie: 'Tussen twee paleizen' - 'Paleis van Verlangen' en 'De Suikersteeg'

Nagieb Mahfoez, (ook wel geschreven als Nadjib of Naguib Mahfouz (1911 – 2006), was een Egyptisch schrijver.
De literaire carrière van Mahfoez ging van start na zijn studie filosofie, met de publicatie van drie historische romans die zich afspelen in het Oude Egypte. De eerste daarvan, getiteld Abath el-Aqdar ("De absurditeit van het lot", in het Engels vertaald als Khufu's Wisdom of "De wijsheid van Cheops") verscheen in 1939.
De trilogie werd vervolledigd met Radoebis ("Rhadopsis van Nubië", 1943) en Kefah Teba (Thebe in oorlog, 1944). Die laatste roman verraadt Mahfoez' interesse voor de sociale en politieke werkelijkheid van het eigentijdse Egypte, met name de overheersing door vreemde volkeren (Britten en Turken) en de verhoudingen tussen boeren en heersers.
Daarna begon hij met het portretteren van zijn geboortestad. Die reeks over Caïro werd afgesloten met de driedelige familieroman De Caïro-trilogie, het zou zijn bekendste werk worden. Voor deze trilogie kreeg hij in 1957 de hoogste Egyptische literaire onderscheiding: de Staatsprijs voor literatuur.

In 1988 ontving hij als eerste Arabische auteur de Nobelprijs voor Literatuur.

Het werk van Mahfoez wordt gewoonlijk in twee hoofdperioden verdeeld: de periode van de naturalistische romans, die een gedetailleerd beeld geven van het sociale en culturele leven in Caïro, met als hoogtepunt de Trilogie, en de periode van de psychologische romans, die aanving in de jaren 60 en waarin de verstoorde verhouding tussen een individu en zijn omgeving centraal staat. De dief en de honden, in de Arabische wereld misschien wel zijn meest gelezen werk, markeert het begin van die nieuwe periode.

Mahfoez was een secularist die de heiligheid van het geloof verwierp en het tumult van nieuwe ideeën verwelkomde omdat op die manier vooruitgang ontstaat. In de roman Kinderen van Gabalawi voert hij oude profeten van het Jodendom, het Christendom en de Islam in een nauwelijks verholen allegorie op als niet meer dan sociale hervormers. Hun rol, en die van de religie, is in moderne tijden vervangen door het geloof in de wetenschap. Het was deze roman die leidde tot de aanslag op zijn leven.
(Wikipedia)