Dit is een duizelingwekkend en bizar boek. Het verhaal host als een achtbaan door de geschiedenis en de persoonlijke wederwaardigheden van Willem Augustijn en zijn omgeving. De wijdlopigheid en gezwollenheid van de tekst grenst af en toe aan het irritante, maar het verhaal is dusdanig sterk dat men toch doorgaat. En terecht, want het einde is buitengemeen spannend en onthutsend. Het kan geen kwaad om dit boek later nog eens te lezen om de losse eindjes op te pakken.

Verklaring van de titel: Op twee plaatsen in het verhaal wordt er gerefereerd aan gewassen vlees, zijnde het uitgekookte vlees waarmee roofvogels worden getraind (blz. 506). Doordat aan vlees al zijn voedingswaarde is onttrokken, voedt het de vogel amper en blijft de honger (en daarmee de dresseerbaarheid) intact.
Voorts refereert WA zelf aan gewassen vlees, waarbij hij zelf de rol van de vogel speelt: “Zie daar een roofvogel, zeeg en tam door zijn honger; voor het voedsel van de valkenier ruilt hij zijn natuurlijke trots. Zo’n vogel was ik, hunkerend naar uw aas, maar altijd was het krachteloos, leeg, gewassen vlees: de honger bleef! De treining hield nooit op … Hoe ongelukkig was ik dat een gesprek met u over de quotisatie het hoogste geluk voor mij was …” (blz. 591), naderhand uitweidend over de achtergronden van zijn dubieuze handelen (tegenover Catharina en Abe, bijvoorbeeld), en de oorzaak van zijn falen te leggen bij het onmogelijke van zijn missie om zijn vader te behagen.