OOM THEODOORS LAATSTE WOORD
Het kon niet missen. Het moest ervan komen. Mijn oom Theodoor zou zich vroeg of laat gaan motoriseren.
De eerste in ons dorp die een mechanische bok aanschafte was notaris Trim. Knallend, proestend en blauwe rookwalmen uitbrakend bracht het voertuig hem naar veilingen en verkopingen. Reeds bij zijn verste nadering sprongen de boeren paniekerig van hun karren, grepen hun paarden bij het hoofdstel en weken uit naar de berm. Met moeite hielden zij daar hun schichtige viervoeters in bedwang tot de rollende rhinoceros van notaris Trim gepasseerd was, landbouwers en lastdier hullend in een dichte stofwolk.
De tweede die zijn fiets op stal zette en plaats nam achter het stuurwiel van zo'n stoomwals was Frans Joseph de Fluiter, industrieel. Als hij uitreed was dat voor ons een gebeurtenis van belang. Van alle kanten kwamen wij aangehold om er getuige van te zijn hoe Willem, de knecht en chauffeur van de fabrikant, de automobiel aan het praten bracht. Hij gebruikte daarvoor een slinger waarmee loodgieters vandaag de dag een riool ontstoppen. Willem zwoegde, zweette, sprak weinig stichtelijke schietgebeden uit en nadat de slinger enkele malen koppig terug had gebokt, gebeurde tenslotte geheel onverwacht - het mechanische wonder. Een explosie luidde een boosaardig gerommel in.
De wagen begon op zijn hoge spakebenen te denderen en te schudden totdat hij in beweging raakte en langzaam de brede poort uitreed. Wij holden nog een eind mee, maar op den duur kreeg het voertuig een snelheid van rond de dertig kilometer per uur, hetgeen ons te machtig werd.
Mijn oom Theodoor stond aan de deur van zijn woning en zag notaris of industrieel voorbij daveren. En in zijn hart begon een droom te woeden. Ook zo'n machine te bezitten!

Steekwoorden: boer, Peel, humor, verhalen, jeugd, dieren, platteland, eigenaardigheden, familie, nostalgie