Herman Van den Reeck (Borgerhout, 21 april 1901 - Antwerpen, 12 juli 1920) was een Vlaams studentenleider die tijdens een betoging in Antwerpen werd doodgeschoten door de politie en daardoor een martelaar werd van de anti-burgerlijke strekking binnen de Vlaamse Beweging. Omwille van een reeds in december 1919 door de liberale burgemeester Jan De Vos voor Antwerpen uitgevaardigd samenscholingsverbod zagen ongeveer 30.000 Vlamingen zich genoodzaakt om voor de jaarlijkse Guldensporenviering van 11 juli 1920 uit te wijken naar Borgerhout. Daar luisterden ze naar de toespraak van Julius Hoste, de mede-stichter van de minimalistische koepelorganisatie Algemeen Vlaamsch Verbond. Na de officiële ontbinding van de manifestatie begaven een drieduizendtal van hen zich ondanks het (zelfs in regeringskringen fel gecontesteerde) verbod toch naar het stadhuis op de Grote Markt van Antwerpen. Daar kwam het tot schermutselingen met de politie die op bevel van de franskiljonse eerste schepen Louis Straus overging tot chargeren met de blanke sabel en trachtte de ontrolde leeuwenvlaggen van de Antwerpse Frontwacht, de jongerenafdeling van de Frontpartij in beslag te nemen. Toen Herman van den Reeck probeerde te beletten dat de vlag van een groep meisjes werd afhandig gemaakt, werd hij van op korte afstand door politieman Georges Dupuis neergeschoten. De kogel drong binnen via de linkerbovenarm en doorboorde beide longen. Na drie kwartier in het politiebureau gelegen te hebben werd de levensgevaarlijk gewonde Van den Reeck naar het Sint-Elisabethgasthuis overgebracht. Mede door een gebrekkige en laattijdige verzorging bezweek hij de volgende dag aan zijn verwondingen, echter niet voordat hem na hardhandig verhoor een schuldbekentenis ter ondertekening werd voorgelegd. De bekentenis hield in dat de agent schoot uit wettige zelfverdediging en dat Van den Reeck zijn fysieke aanvaller was. De begrafenis en plechtstatige rouwstoet van Herman Van den Reeck op 17 juli 1920 op het Kielkerkhof werd massaal bijgewoond door flaminganten van uiteenlopende strekkingen die hem beschouwden als een martelaar voor de Vlaamse zaak. Onder hen onder meer Camille Huysmans (BSP), dr. Alfons Van de Perre (Katholieke Vlaamse Verbond), Anna Mortelmans (namens MSK), KVHV-voorzitter Berten Pil, Adiel Debeuckelaere (Frontpartij) en daensist Karel Van Opdenbosch. Verscheidene Vlaamse dichters, waaronder Marnix Gijsen, Gaston Burssens, Wies Moens en Paul Van Ostaijen, schreven, veelal in een zwaar beladen expressionistische stijl, een hommage ('In Memoriam') aan hem en riepen op tot verzet. Kort daarna organiseerden zowel de Vlaams-nationalistische krant De Schelde als de socialistische Volksgazet een wedstrijd voor het ontwerp en een inschrijving voor de financiering van een grafmonument. De publieke geldinzamelingsactie bleek erg succesvol en leverde in enkele weken het voor die tijd aanzienlijke bedrag van 25000 Belgische frank op. Op 9 juli 1922 werd, in aanwezigheid van een lofsprekende Pol De Mont, het romantische grafmonument van de Gentse beeldhouwer Cyriel Couvreur (1876-1929) en architect Hendrik Delvaux (1884-1947) officieel onthuld. In 1943 werd het stoffelijk overschot overgebracht naar de Antwerpse begraafplaats Schoonselhof waar het in 1966 een ereplaats kreeg naast Hendrik Conscience. (zie: wikipedia)