Over het algemeen stelt iemand, die het geluk heeft in deze wereld op vrije voeten rond te lopen, weinig of geen belang in het gevangeniswezen. Voor hem is de gevangenis het noodzakelijk kwaad, waar men de boeven, die een misdaad hebben begaan, opsluit en hun verdiende straf l[a]at uitzitten. Hij ziet in de gevangenen de rotte plekken onzer maatschappij. Het is duidelijk dat bij deze beoordeling uitsluitend gesteund wordt op een - helaas! - nog vrij algemeen gangbare opinie, als zou het verschijnsel der misdaad het afschuwelijk product van een vrije individuele wil zijn. Dat de misdadiger ook het onverantwoordelijk slachtoffer van zekere toestanden kan zijn, kan hij moeilijk aanvaarden. Alhoewel, tijdens de jaren na de laatste wereldoorlog, velen kennis hebben gemaakt met het gevangeniswezen, omwille van hun politieke overtuiging, bestaat er nog altijd bij het grote publiek een zekere onverschilligheid, om niet te zeggen afkeer, tegenover alles wat iets te maken heeft met misdaad en met straf.

Alle lof verdient dan ook M. Reckman, journalist aan verschillende Nederlandse bladen, die door zijn boek ‘Een Celdeur slaat dicht....’ meer belangstelling heeft gewekt voor de mensen die hun straf in alle eenzaamheid uitzitten. De grootste verdienste van zijn werk blijft echter het feit dat het geen eentonige verhandeling geworden is over de Nederlandse gevangenissen, maar een boek, geschreven met een innig gevoel voor de uitgestotenen onzer maatschappij, een geheel van belevenissen door de auteur persoonlijk opgedaan in een wereld van schuld en boete. Zo maken we er o.m. kennis in met een mens die zijn evennaaste vermoordde en tot levenslange gevangenisstraf werd veroordeeld, met een vrouw die haar man met arsenicum om het leven bracht, met een kerkdienst, een St-Nicolaasfeest en een Kerstfeest, met tot levenslang veroordeelde vrouwen, met een jeugdgevangenis waar we aangrijpende ervaringen opdoen.